Een naam van het formaat van Scorsese of Spielberg is hij bij het grote publiek nooit geworden, maar de Australiër Peter Weir laat zich nu al 25 jaar met grote regelmaat gelden als een even intelligent als sensitief regisseur. Drie van zijn beste films zijn nu in een aantrekkelijke package deal verkrijgbaar.

Twee van de drie films zijn van het kaliber 'klassiekers die we altijd al op DVD wilden hebben'. Dat Gallipoli (1981) die status nooit bereikt heeft, is tamelijk onterecht. De film, die gesitueerd is in de eerste wereldoorlog, verpakt zijn ijzingwekkende anti-oorlogsboodschap in het verhaal van twee optimistische jonge Aussie-soldaten die de Mof of Turk wel even een poepie zullen laten ruiken. De kijker voelt al op z'n klompen aan dat dat de twee flierefluiters nog wel eens vies zou kunnen gaan tegenvallen. Maar de slachtpartij bij Gallipoli zal zelfs de meest doorgewinterde veteraan rauw op het dak vallen. Een en ander werkt vooral zo goed omdat Weir ervoor zorgt dat we wat gaan voelen voor de twee makkers, van wie er eentje gespeeld wordt door een piepjonge Mel Gibson.

Verworvenheden

Een grote bioscoophit werd Gallipoli niet, maar niet lang na deze film werd Weir -mede ook op grond van de kwaliteit zijn politieke drama The Year of Living Dangerously- naar Hollywood gelokt. Zijn Amerikaanse debuutfilm Witness (1985) was meteen een van zijn beste films. Een jongetje is getuige van een gruwelijke moord en moet door de politie worden beschermd. De complicatie: het ventje behoort tot de Amish, een streng gelovige groep die zich verre houdt van de verworvenheden en verdorvenheden van de westerse samenleving.

Brombeer

Rechercheur John Book moet bij deze ultra-zwarte kousendragers onderduiken, en dat leidt tot een voor alle partijen lastige culture clash. Naast dat prachtig geobserveerde dramatische element is de film ook erg spannend, en romantisch bovendien. Book wordt natuurlijk verliefd op een Amish-deerne, die inderdaad zeer bevallig gespeeld wordt door Kelly McGillis. Hoofdrolspeler Harrison Ford, doorgaans nogal een brombeer, ontdooide zo zeer van haar charmes dat hij er een Oscar-nominatie (zijn enige!) aan overhield. De scène op de tonen van Sam Cooke's Wonderful World is een onvervalste verleidingsklassieker.

Stumper

Dat Weir goed met mannelijke hoofdrolspelers overweg kan, bewees hij nog maar eens in The Truman Show (1998). Tot aan die film was Jim Carrey een ordinaire gekke bekken-trekker, maar Weir haalde de aandoenlijke stumper in 'm naar boven. Truman Burbank leeft een ideaal leventje in een soort über-suburb. We ruiken meteen lont: zo perfect bestaat toch niet? En inderdaad: al snel blijkt dat er iets aan de hand is met Truman's bestaan. Voor newbies zullen we het grote geheim hier maar niet verklappen. Maar laat gezegd zijn dat Weir ons laat nadenken over de aard van roem en over het diep in ieder mens gewortelde voyeurisme. De drie geleverde films hebben allemaal een totaal eigen sfeer. De rode draad is dat ze belangwekkende inzichten op een onderhoudende manier presenteren. Weir is een topper.