Een must op ieders dvd-plankje is dit ultieme maffia-epos van Francis Ford Coppola. Nooit tevoren hadden wij gangsters van zó dichtbij gezien.

Oké, The Godfather Trilogie is niet nieuw. Sterker nog, de dvd-box rouleert al een tijdje en de (eerste twee) films zelf zijn al van decennia terug, van 1972 en 1974 om precies te zijn. Maar nog altijd staan de Godfather-movies monumentaal overeind, en quotes als 'the offers you can't refuse' en 'he sleeps with the fish' zijn een eigen leven gaan leiden. Alleen de tv-serie The Sopranos heeft in de VS een dergelijke status weten te veroveren, en de tijd zal uitwijzen of Tony Soprano, Christopher, Silvio en Paulie over dertig jaar net zulke legendes zijn geworden als Sonny en Michael Corleone, of consiglieri Tom Hagen. Personages die geen verdere uitleg behoeven.

Traditionele familiewaarden

De Italo-Amerikaanse gemeenschap was indertijd iets minder verrukt over de Corleone-films, vanwege het misdaadcliché dat aan de Italianen gekleefd zat sinds ze rond 1900 massaal de overtocht naar Amerika maakten. Dat werd nog versterkt door de traditionele familiewaarden waar The Godfather van doordesemd is. De vrouwen werden overal buiten gehouden, de mannen bepaalden achter gesloten deuren wie er omgelegd werd of niet. En neefjes, hoe klunzig ook, mochten altijd rekenen op een baantje en genoten alle bescherming. Het zangtalent uit de Corleone-familie kreeg zijn begeerde filmrol toen de über-producent wakker werd met het afgehakte paardenhoofd in zijn bed (remember?). Zo trapte heethoofd Sonny direct in de val van zijn rivalen doordat zijn zus werd afgetuigd door haar man, iets wat in die kringen door hun eigen wetten en geen andere wordt vereffend.

Maffia-magie

Ook The Sopranos kregen in eerste instantie korzelig onthaal door (een gedeelte van) diezelfde gemeenschap: "Komen we nou nooit van dat stigma af?" Terwijl The Sopranos toch een stuk minder heroïsch zijn afgebeeld dan de Corleones. Hoe fabuleus Coppola's epos ook is, de gevolgen van hun maffiose praktijken (hoeren in de goot, geruïneerde gokverslaafden) kwamen niet in de film voor - in tegenstelling tot in de genoemde tv-serie. Wat evenwel haarscherp door Coppola werd genageld, was hoe de maffia hun stevige enterhaken al tot in de hoogste regionen hadden weten te zetten, en hoe onaantastbaar ze waren geworden voor wettelijk ingrijpen.

Normen en waarden

Het meeste gevaar hadden ze te duchten van de onderlinge concurrentiestrijd met andere families, wat neerkwam op een vorm van politiek in een heel eigen, afgesloten wereld. Zoals Don Corleone (Marlon Brando) heerste met toch een soort van erecode, met normen en waarden, kwam hij dicht in de buurt van filmheldendom; een eigenschap die zijn opvolger Michael Corleone van hem had geërfd. Er was hier evenwel geen sprake van misleiding door de regisseur. Wel van een zekere magie waarvan het merendeel van de mensen heimelijk droomt: dit waren boeven die toch maar lekker hun eigen gang konden gaan, en er hoe dan ook voor zorgden dat zij hun zin kregen, goedschiks of kwaadschiks. Die macht is de belangrijkste aantrekkingskracht van de maffia. En dat we in films zoals The Godfather Collection tevens te zien krijgen wat de keerzijde van die glamourous macht is (doorzeefde lijken, genadeloze executies) dan kunnen we toch weer opgelucht ademhalen dat het maar film is; een ver-van-ons-bed show.


Bestel deze dvd direct:


Godfather Collection (5DVD)
Mario Puzo