Regiedebuut van Zach Braff is een nuchtere coming-of-age film waarin hij zelf ook de hoofdrol speelt van Andrew Largeman. Andrew is zwaar gedrogeerd omdat zijn depressies worden ingetoomd met karrenvrachten Prozac.

Graduate Braff

Het openingsshot duidt al aan dat Braff inspiratie heeft gekregen van The Graduate, waarin Dustin Hoffman arriveert op het vliegveld van Los Angeles. Hoffman keek niet blij, en de blik die Largeman, die in een vliegtuig zit, in de camera werpt ook niet. Zijn ogen zijn niet ontevreden, niet angstig, niet kwaad, niet opgelaten: zijn ogen zijn eigenlijk leeg. Waarom hij zo dociel is wordt gaandeweg duidelijk: ooit kreeg hij de diagnose 'officieel depressief', en alles wat hij aan emoties heeft wordt sindsdien bedekt onder de lome deken van anti-depressiva. Largeman zit in het vliegtuig onderweg naar New Jersey, de Garden State, voor de begrafenis van zijn moeder.

Fresh start

Largeman blijft zoveel mogelijk uit de buurt van zijn vader (Ian Holm), maar ergens wil hij toch de confrontatie aan met een verleden dat hij 10 jaar uit de weg is gegaan door als acteur werk te zoeken in Los Angeles. Hij laat vanaf zijn aankomst in New Jersey de pillen in het doosje en ontwaakt met een hoofd dat met de dag frisser wordt. In plaats van legioenen demonen te moeten confronteren, zoals Largeman verwachtte, blijkt het reële leven een stuk beter te verhapstukken dan hij verwachtte. Mede dankzij de inmenging van de onbekommerde Sam (Natalie Portman): een schoonheid die (net als in The Graduate) de hoofdpersoon leert wat het is om het echte leven te proeven en aan te kunnen.

Navelstaarders

Garden State lijkt op papier op een stel navelstaarders van de X-Generatie voor wie volwassen worden al te vermoeiend is. Maar Braff heeft daarvoor te veel in zijn mars, en zijn voornaamste troefkaart is zelfspot en ironie - iets waar het veel van zijn leeftijdgenoten aan ontbreekt. In feite rekent Braff juist af met verveelde adolescenten: het nihilistische gedrag zoals oeverloos computeren, tv-kijken, blowen, feesten en consumentisme zorgen voor eenzelfde lethargie jegens life itself als leven in een permanente Prozac-roes, en het is nota bene voor de bestrijding van dezelfde symptomen. "Maak je niet dik en doe iets", lijkt hij te zeggen: en dat hij een meisje daarvoor als spreekbuis inzet zegt nog meer (positiefs) over deze moderne, getalenteerde jong-volwassene.


Bestel deze dvd direct:


Garden State
Peter Sarsgaard