Zwarte komedie van Hal Hartley uit 1997, met de gortdroge humor en spirit van het pre-9/11 tijdperk.

Indies

Hartley is een van de harten van de Amerikaanse independent cinema van die tijd. Deze zogeheten indies werden gekenschetst door sarcasme, zoeken naar spirituele invulling en een immer kritische blik op de Amerikaanse samenleving en de dysfunctional families. Het genre dat hieruit is ontstaan, de zwarte indie-komedie, heeft indertijd een golf aan opmerkelijke en succesvolle regisseurs voortgebracht, onder wie Hartley.

Twee contrasten

Henry Fool is ongetwijfeld een van Hartley's beste. Het verhaal gaat over een jonge, onbeduidende vuilnisman Simon met een suïcidale moeder en liederlijke zus Fay (Parker Posey - a.k.a. de indie-queen). Als Henry Fool bij hen het souterrain komt huren, verandert zijn leven drastisch. Henry is een snobistisch drankorgel dat de hele dag filosofische wijsheden kakelt en op het punt staat om, zoals hij breeduit aankondigt, literair door te breken.

Ruil

Door hem ontvlamt in de verlegen, bijna autistische Simon de koorts om zijn onbeduidende leven te ontstijgen, en hij slaat aan het dichten. Na vele afwijzingen van uitgevers wordt Simon's werk opgepikt door het publiek zelf, en opeens is de jongen zo hot als een Indiase curry. Daarna lijken Henry en Simon onbedoeld van bestaan te ruilen: Henry trouwt, wordt vader en vuilnisman en is talentloos, Simon schopt het tot Nobelprijswinnaar voor Literatuur.

Vintage Hartley

Hartley hij voert het omstreden gedicht van Simon handig op als McGuffin: voor- en tegenstanders spreken zich fel uit over de inhoud, maar we horen nooit één regel ervan. En de dialogen zijn vintage Hartley. Hij kan zijn acteurs makkelijk laten wegkomen met uitspraken over de verklooide maatschappij zonder gemeenplaatsen te betreden. Middels deze op zich eenvoudige verhaallijn biedt deze film net zoveel als het leven zelf: hoop en verwachting, verraad en bedrog, toeval en lot, en veel verwarde mensen. Leuk hoor.