Dappere poging van regisseuse Ineke Houtman om het precaire onderwerp verkrachting aan de kaak te stellen. Toch is de film niet bevredigend.

Heikel onderwerp

Verkrachting is een heikel onderwerp, en mede daardoor liep het in de bioscoop niet storm voor Stille Nacht. Wil je dergelijke onderwerpen aanroeren, dan moet je ook met iets echt goeds voor de dag komen - en dat lukt zelden. Todd Solondz wist in 1998 met Happiness het ook al zo gevoelige onderwerp pedofilie haarscherp te nagelen, om maar een voorbeeld te noemen. Maar goed, dat deze memorabele film uit 1998 is zegt al genoeg.

Verhaal

Terug naar Stille Nacht. Het verhaal draait om 5 meisjes die dagelijks van de universiteit naar hun studentenhuis moeten fietsen: door een donker bos. En daar in het woud slaat steeds een verkrachter toe. Als de politie het laat afweten, besluit het kittige kwintet om zelf op zoek te gaan naar de dader.

Plotholes

De meiden (onder wie Caro Lenssen en Liesbeth Kamerling) leveren geen slecht acteerwerk. Maar de scenarist heeft zich er veel te gemakkelijk van af gemaakt, en een plothole opengelaten ter grootte van de Grand Canyon. Zo zet hij een paar vage lijnen uit naar mogelijke verkrachters waar twee meisjes onverklaarbaar op eigen houtje naar toe gaan. Tevens laat hij een van deze speurneusjes zelf nota bene alleen door dat vermaledijde bos fietsen - alwaar de verkrachter weer toeslaat. Dat er een slachtoffer nodig is om het drama persoonlijk en voelbaar te maken, is geen onhandige zet. Maar hij had wel wat beters kunnen verzinnen dan deze verbijsterend irreële actie.

Goede regie

En dat wreekt de film, hoe vakkundig Houtman ook te werk is gegaan. Regisseren kan ze echt wel, en dat bos biedt ook een adequaat sinister sfeertje. Dat ze - helemaal als vrouw - het script niet met een paar dikke rode strepen terug heeft gestuurd met het verzoek daar enige logica in te bouwen, is een raadsel. Zelfs de weggelaten scènes in de extra's kunnen de gaten niet opvullen.