Gedramatiseerde tv-serie over de President van Amerika en zijn staf is in zijn vierde seizoen nog geen enkel tandje kwijtgeraakt. Dankzij het scenario van Aaron Sorkin blijft het scherpe, intelligente en boeiende televisie.

Uitgebalanceerde tv-optredens

In Nederland was de serie niet zo populair als bij onze overzeese buren. Begrijpelijk, want het draait om het hoofse leven in het Witte Huis, en daar heeft de bulk weinig affiniteit mee. Jammer, want als een President een toespraak houdt voor de camera's, is elk woord vooraf gewikt en gewogen, gepolijst of herschreven, en dat alles in hoog tempo door politieke dieren: zoals The West Wing laat zien. De media zorgen dat de boodschap vanuit Washington bij het volk terechtkomt, en dan telt elke komma en elk zweetdruppeltje op de bovenlip.

Melancholie

The West Wing, waarin de democratische president Bartlet (Martin Sheen) de hoofdrol speelt, lijkt met het aantreden van de republikein Bush aan populariteit te hebben gewonnen. Bartlet, met Clinton-achtige trekjes en manieren, vertegenwoordigt een pre-9/11 wereld: een integere held in de traditie van regisseur Frank Capra, gemixt met het actuele circus van de oh zo belangrijke PR-machine (propagandamachine voor de verbeten criticasters). Bartlet's reguliere staf met excellente acteurs als Rob Lowe, Christian Slater, Marlee Matlin krijgen ieder een overtuigend aandeel in het verhaal.

Crises alom

Het zijn 22 afleveringen met zorgvuldig uitgewerkte plotlijnen. Bartlet maakt campagne voor zijn herverkiezing, en treft zijn republikeinse opponent (James Brolin) in een scherp debat. Lowe stelt zich verkiesbaar voor het Congres, en Matlin keert terug als poll-specialiste. De levendigheid blijft er onveranderd in omdat er voortdurend crises zijn te bezweren door externe en interne fricties, en helemaal aan het einde nemen de politieke intriges de overhand als Bartlet zich tijdelijk terugtrekt en Glenallen Walken (John Goodman) zijn plaats inneemt.

Bye bye Sorkin

Dit seizoen van The West Wing is wederom prima geproduceerd, en de zwiepende camerabewegingen benadrukken de dynamiek van de vaardige staf in het Witte Huis en de snelle denkers in deze politieke snelkookpan. Het eindigt wel in een behoorlijke chaos, en daarom is het spijtig dat dit seizoen scenarist Sorkin's laatste was. Die hield zo moeiteloos alle teugels van dit complexe geheel in de hand, dat het afwachten is geblazen of de draad in seizoen vijf net zo vloeiend realistisch zal worden opgepakt en gecontinueerd.