The Hunger

Uiterst curieuze film uit de jaren 80 over de Egyptische vampier Myriam die wegens haar honger (of dorst) naar bloed het New Yorkse Manhattan leegzuigt.

Big stars, bad hairdays

Grote namen in deze productie. Catherine Deneuve (als de vampier), Susan Sarandon, popster David Bowie en de regie van Tony Scott. Het mag niet baten. The Hunger lijkt nog het meest op een langgerekte videoclip uit die neogothic period met een afschrikwekkende collectie kapsels, make-up, kleding en veel pretentieuze stijloefeninkjes mooifilmerij. Het is de Amerikaanse versie van een modetrend waar in Europa nog redelijk wat oorspronkelijkheid bij zat, maar dat aldaar werd vertaald in latex vleermuiskleding onder een laag glossy kitsch.

Verhaallijntje snuiven

Maar goed, het verhaal. Myriam is dus de dorstige schone, en analoog aan haar bloederige trektocht door New York is er de medische wetenschapper Sarah (Susan Sarandon) bezig met vage onderzoeken naar ziektes in een laboratorium. Het laat zich raden dat de paden van deze twee protagonistes zullen kruisen, en die ontmoeting culmineert in een hilarisch gefilmde softseksscène met zwoel wapperende gordijnen en mysterieuze plinkplonk-muziek. En dan is er nog Bowie, jawel, die eerst als Deneuve's sidekick rondstapt en quasi geheimzinnig niets zegt, maar veelbetekenend door samengeknepen ogen gluurt en de ene sigaret met de andere aansteekt. Totdat hij de pijp aan Maarten geeft in een scène met psychedelische tune alsof nagels over een schoolbord krassen.

Metafoor

Meer verhaal is er niet - wat volgt is langdradige gotiek, maar welwillende cultfans waren er als de kippen bij om The Hunger te omschrijven als een metafoor voor de opkomende aids-epidemie. Dat mag hoor: zo heeft een van Scott's eerste films nog enigszins betekenis. De soundtrack is ook een allegaartje van Amerikaanse new wave (niet om aan te horen) die wordt afgewisseld door bijvoorbeeld de Chello-suites van Bach. Klassiek en pop laten zich wel vaker met succes mixen, maar niet als er zo'n wazig gemonteerd verhaal overheen wordt geplakt. En moge de stijlkoningen wereldwijd verhoeden dat er ooit een revival zal ontstaan van deze tijd met stekelkapsels: die dansvloer vol gekleurde zee-egels met blikkerige bewegingen is werkelijk geen gezicht.

Tip de redactie