Zatoichi

Japanse samoerai-film van Takeshi Kitano, waarin een blinde masseur annex zwaardvechter in een dorp in crisis belandt.

Hakken

Ondanks de trage stijl (met de FF-toets zit je op Europees tempo) staat de bodycount in Zatoichi na 4 minuten en 12 seconden al op vijf. Het Land van de Rijzende Zon is hier het Land van het Hakkende Zwaard: het fonkelend lemmet schiet sneller dan het licht door de lucht, het bloed spuit als een fontein, en de onfortuinlijke getroffene eindigt met doodsgereutel. Volgende scène: idem dito.

Shinto foetsie

Desondanks is Zatoichi erg grappig, en dat is niet onbedoeld. Drie hoofdrolspelers ploegen door het verhaal als The X-Men in Nippon-versie. De blinde man die uitstekend met zijn zwaard overweg kan; een felle, rondtrekkende geisha met dezelfde vechtkunstjes, alsmede een derde man, een zwaardvechter uit het dorp. Het dorp staat op stelten vanwege rivaliserende clans, die methodes hanteren waarbij de vreedzame Japanse Shinto-levenshouding in geen velden of wegen meer te bekennen is.

Sword-out

Het verhaal heeft verder overigens weinig om het lijf, maar daar zijn dit soort films ook niet voor bedoeld. Het zijn fan-pleasers die worden gemaakt voor de zwaardgevechten. En daar scoort Zatoichi opperbest. Er is weliswaar sprake van een soort finale, waarin de twee beste zwaardvechters tegenover elkaar komen te staan, maar niet voordat ze onderweg naar de sword-out talloze tegenstanders in de pan hebben gehakt. Tikje spijtig is wel dat het eindgevecht een beetje kort is: een eindmatch tussen de twee van zulke samoerai-kampioenen wekt verwachtingen, dus die had best wel wat langer en pittiger mogen wezen.

Tip de redactie