Die Blechtrommel

Klassieker uit 1979 naar het geniale boek van Gunther Grass: de piepjonge, hoogbegaafde Oskar aanschouwt de opkomst van het nazisme.

Voice-over

Oskar begint al met nadenken als hij nog in de baarmoeder zit, zo leren wij middels de voice-overs. En het bevalt 'm al meteen niet. Als hij drie wordt, geeft zijn moeder hem een blikken trommel, waar hij nooit meer afstand van zal doen. Oskar weigert ouder te worden in de wereld die hij beschouwt als hypocriet en slecht, en terwijl de samenleving om hem heen verandert, blijft hij hetzelfde.

Sarcasme

Regisseur Volker Schlöndorff heeft het boek van Grass uitmuntend vertaald naar film. Het verhaal zit vol symbolische verwijzingen, en de voice-over is voor de verandering een toegevoegde waarde. Kleine Oskar communiceert namelijk niet met zijn omgeving, maar denkt des te meer. Absurde en brute scènes worden afgewisseld met veel humor, want het sarcasme van het vroegwijze kereltje over de vermeende wonderpracht van het Derde Rijk is dodelijk.

De schreeuw

De casting van de jonge David Bennent als Oskar is perfect. Met die grote, strakblauwe ogen in dat veel te oude snoetje, kan hij makkelijk doorgaan voor een volwassene in een kinderlichaam. Hij slaat hard op zijn trommel om de geluiden van de waanzin om hem heen te overtreffen, en kan schreeuwen met stembanden die de glaszetters in zijn dorp continu bezig houden.

Oedipus-complex

Die Blechtrommel won een Oscar voor Beste Buitenlandse Film, al liep men indertijd niet te hoop voor Schlöndorff's satire. De relatie tussen Oskar en zijn sensuele moeder neigden naar oedipale trekjes voor de slechte verstaander, en daar werden natuurlijk wenkbrauwen bij gefronst. Een onnodige conclusie, want Die Blechtrommel is een krankzinnige registratie van de inktzwarte golf die Europa in de eerste helft van de vorige eeuw overspoelde, en zulke films kunnen niet genoeg bekeken worden.

Tip de redactie