Wat bijna geen een regisseur lukt, lukte Sam Raimi wel: hij maakte de vervolgfilm die net zo goed, en op sommige vlakken zelfs nog beter was dan de eerste.

Flitskostuum

Spiderman wordt alweer gespeeld door de uiterst aimabele Tobey Maguire. Zoals veel van zijn collega-superhelden, is ook Spidey een lijdende anomalie. Een timide heerschap, met worstelende sociale contacten in het normale leven, maar die verandert in een doortastend supermens zodra het flitsende kostuum het gespierde lijf omsluit. Om volle bussen uit het ravijn te vissen, instortende bruggen op te tillen en vooral: aartsvijanden te bestrijden.

Tegenstanders

In Spiderman 1 was dat de vermakelijke Green Hoblit, nu heeft Spidey het aan de stok, of beter, aan de tentakels van Dr. Otto Ock (kort voor Octopus). En het liefje Mary-Jane (Kirsten Dunst) is ook weer terug, om het in het emotionele hart van Spidey nog moeilijker te maken. Het is een heerlijk verhaal, vol actie en prima acteerwerk, want Raimi weet dat hij naast alle flitsscènes ook serieus drama erin moet verwerken om de movie interessant te houden. Dat doseert hij uitstekend.

Extra's

De extra's leveren een leuk inzicht op. Het gezwiep van Spidey over, langs en tussen de wolkenkrabbers van Manhattan, zijn opgenomen met een echte camera die aan draden waren bevestigd. Onbemand, dat wel: maar met de beelden die deze caprices opleverden kon Raimi wel uit de voeten. In maar liefst 10 featurettes vertelt de bedaarde Raimi verder alles over elk mysterie uit de film en rondom het personage van Spiderman. En over Tobey natuurlijk, want geen superheld zonder een superster in dat kostuum.