Indrukwekkend epos over Duitsland vanaf 1919 tot 1982. Bijna een eeuw geschiedenis wordt in ruim 15 uur (!) verbeeld vanuit het perspectief van de familie Simon.

Sober

Regisseur Edgar Reitz heeft er 5 jaar over gedaan om deze tv-serie te schrijven. Dat is aan de kwaliteit af te zien. Reitz koos voor een sobere vorm, en laat de gebeurtenissen voor zich spreken middels de levens van de Simons en hun kinderen, in het kleine Duitse dorpje Schabbach dat tussen graanvelden en eindeloze heuvels ligt.

De Gewone mens

De serie begint in 1919, tijdens het interbellum. De jonge Paul keert terug uit Frankrijk, na een voettocht van 6 dagen, en voegt zich bij zijn broer Eduard, zus Pauline en zijn ouders in het dorpje Schabbach. De dorpsgemeenschap bestaat op het oog uit doodgewone mensen. Dom, slim, sukkelig, ambitieus, complex, gefrustreerd, saai, grappig; een beetje van alles. Maar onder Reitz' regie worden ze uniek, zoals alle mensen uniek zijn. Het bedaarde tempo weerspiegelt het dagelijkse leven dat zijn gangetje sjokt, in een wereld nog zonder telefoon of televisie, al gaan de gebeurtenissen in het land niet aan Schabbach voorbij. De aflossingsschuld van WO1 en het verdrag van Versailles drukken op het volk als een vernedering, en het systeem van de nazi's begint Duitsland in een wurggreep te krijgen.

' Wir haben es nicht gewusst'

Al beslaat de serie bijna een eeuw Duitse geschiedenis: WO2 (ervoor en erna) blijft in zo'n serie toch een uitermate belangrijke gebeurtenis. Maar Heimat is geen excuusserie volgens de 'Wir haben es nicht gewusst'-theorie. Reitz geeft de nazi's ook geen menselijk gezicht: er lopen wel degelijk personages rond die vierkant achter de nazi-ideologie stonden. En omdat je weet welke apocalyptische horror er zal plaatsvinden, ga je als kijker, naarmate je de karakters leert kennen, als vanzelf inschatten wie daar finaal de mist ingingen. En er zijn meelopers die te dom zijn om te snappen wat er aan de hand is, verblind door de materiële vooruitgang die gelijk opliep met de opkomst van het nazisme. Het decor in Heimat verandert met de jaren geleidelijk van zandpaden, oude fietsen en waterputten naar glazen wijn, luxe auto's en fraaier interieur. Als lesje in Europese geschiedenis geeft het niet weer waarom het gebeurde, maar hoe het gebeurde. En het verhaal gaat verder, in tegenstelling tot de meeste WO2-producties. Tot 1982, met de wederopbouw, het schuldbesef en de nasleep van de zwartste periode uit onze historie.

Heimat is een prachtige productie, vol kleine anekdotes, symbolen, karakters, Teutoonse volksaard, de opkomst van de industrialisatie, emigratie, en de hele grote en de minuscule beslommeringen van de mensen zelf, in een eeuw die als de woeligste van Europa geduid kan worden en zulke verstrekkende gevolgen heeft gekregen. Het is een tour de force van Reitz om de ontwikkelingen van een land in Europa zó indringend en informatief in beeld te brengen: niet voor niets benoemde The New York Times deze serie als het beste dat ooit voor televisie is gemaakt. Als ze in Brussel slim zouden zijn, zouden ze diep in de buidel tasten om een soortgelijke productie voor elk land in Europa te financieren. Voor Nederland zou een verfilming van het boek De Eeuw Van Mijn Vader van Geert Mak alvast een prima aanzet zijn.

Nederlands ondertiteld. Heimat 2 en 3