Natuurfilm over de wonderen van de oceaan. In deze film, het vervolg op The Blue Planet, wordt de zeeën weergegeven als een kunstwerk vol leven en magistrale kleuren.

Vincent en de kleuren

Met geavanceerde cameratechnieken en onderwater-apparatuur, kan de natuur tegenwoordig anders gepresenteerd worden dan vroeger. Geen commentaarstem die uitlegt naar welk zeekreeftje je zit te kijken, of een ijdeltuit als David Attenborough die in pedant safaripakje het uitzicht op de beelden verspert. Met Deep Blue laten de makers de beelden voor zich spreken. Goed, dan weet je soms niet precies welk beest het is dat met verbaasde ogen de camera inkijkt: maar toch is Deep Blue een ontstellend fascinerende film, met kleurpaletten in het koraalrif waarbij Vincent van Gogh’s mond wijdopen zou vallen.

Choreografie

De vloeiende bewegingen van de oceaan en zijn bewoners, lijken te zijn gechoreografeerd door de beste artistieke leiders. Rollende golven, deinende scholen sardines, wuivende koralen, speelse dolfijnen en dobberende kwallen met tentakels die door het water slierten als loshangende spitzen van een ballerina. Een grillig en complex gevormd plantje met gekrulde takjes maakt zich los van het koraal, en opeens knipperen daar twee oogjes. 'Het is een beest!' denk je verbaasd, en juist het grotendeels ontbreken van de commentaarstem laat ruimte voor die verwondering.

Life & death

Doorzichtige strandkreeftjes lijken vlijtige gymnastiekoefeningen te doen, maar als het beeld versneld wordt ingezet, zie je hoe ze het getij gebruiken om het zand rap met duizenden eieren te bedekken. En natuurlijk zijn daar ook de wrede beelden van de jonge zeehondjes, die even tevoren nog hun nieuwe ogen tegen de zon knipten en plots door de kaken van een woeste killer orka uit de golven naar beneden worden gesleurd. That's life, en life is wat Deep Blue hier op een fascinerende wijze laat zien.

Extra's

Vanaf koraalriffen ga je naar verder, om onder de ijsschotsen van Antarctica terecht te komen waar pinguïns de ruigste winter van de planeet trotseren, en daarna weer diep naar de oceaanbodem voor de scheuren in de aardkorst. En overal is daar dat prachtige, sierlijke leven. Dat in disk 2 uitgebreid beschreven wordt door de makers. Hun oeverloze geduld om het beste shot te krijgen (waar je geen seconde aan twijfelt), en hoe het Berliner Philharmonic Orchestra de soundtrack perfectioneerde.