In 1984 werd in Denver de provocatieve radio-DJ Alan Berg doodgeschoten. Op deze tragische gebeurtenis baseerde Eric Bogosian een toneelstuk, waarvan Oliver Stone later deze film maakte.

Racisme

Eric Bogosian speelt zelf de radio DJ, hier Barry Champlain geheten. Met schurend, bijtend sarcasme blaft Champlain zijn bellers af. Het zijn mensen uit de onderbuik van Amerika die aan de telefoon hangen, en via de radio hun gif in de ether spuwen. Smerige teksten over joden, homo’s, vrouwen, zwarten, en iedereen die er anders uitziet dan zij zelf.

Gedoemd

In feite is Talk Radio een ijzingwekkende film. Er zijn in het echt namelijk genoeg van zulke mensen: stom, achterlijk, haatdragend en niet te misselijk om het nog luidkeels te verkondigen ook. Maar terwijl Champlain ze hun vet geeft, voel je de dreigende doem uit alle hoeken van de studio opduiken. Deze radioman loopt op een mijnenveld dat elk moment kan ontploffen.

Strakke cameravoering

Ook de cameravoering versterkt dat paranoia gevoel. De lens gaat Champlain steeds dichter op de huid zitten, draait om hem heen, alsof het gevaar loert uit alle windstreken. En dat gevaar neemt toe naarmate zijn sarcasme grappiger en raker wordt. Het is Champlain’s manier om zich tegen de waanzin te wapenen, maar waar hij uiteindelijk zelf aan onderdoor gaat. Eerst ben je getuige van zijn geestelijke downfall middels een superieure monoloog, en dan komt de vijand zelf naar voren.

Nog altijd sterk

Bogosian speelt in Talk Radio de rol van zijn leven. Zijn bravoure en eigengereidheid zijn de herauten van onheil, en zijn extremisme neigt naar een zeker suïcidaal gedrag. Een lieverdje is hij ook niet. Naast de bellers stoot hij zijn eigen producent tegen het hoofd, zijn maîtresse, zijn ex-vrouw en zo ongeveer iedereen die bij hem in de buurt komt. Zijn succes als radio DJ is hem naar het hoofd gestegen, maar met vaste tred loopt hij met open ogen zijn fatale lot tegemoet: niet bij machte om een stapje terug te doen. Wat een tour de force van deze acteur.