Mild satirische tv-serie over een succesvolle advocaat in San Francisco die zijn talenten voortaan aanwendt voor de goede saeck.

‘Ik, Eli Stone,’ zo luidt de voice-over de serie in, ‘heb het voor elkaar. Glanzende carrière, beeldschone verloofde, mooi huis. Totdat George Michael roet in het eten kwam gooien.’

Pardon, George Michael de zanger? Ja die. George heeft een gastrol in de eerste aflevering waarin advocaat Eli Stone de zanger in zijn huiskamer ‘Faith’ ziet en hoort zingen. Alleen Eli kan hem zien, en niemand anders.

Profeet

Vanwege deze waanvoorstelling laat Eli zijn hoofd onderzoeken door zijn broer, een neuroloog. Zijn broer constateert een ameurysme in Eli’s hersenen die deze waanvoorstellingen veroorzaakt.

Eli’s Chinese acupuncturist zet hem echter op een heel ander spoor: Eli zou visioenen hebben die hem tot een profeet van Messiaanse proporties maken.

Ethiek

Beide mannen krijgen gelijk met hun diagnose, zo blijkt uit de daaropvolgende afleveringen. Eli krijgt telkens visoenen over zaken die hij daarna op zich neemt, anders laten de visioenen hem niet met rust.

En in tegenstelling tot vroeger zijn dit geen rechtszaken die rijke mensen nog rijker te maken. Eli neemt alleen nog maar zaken aan met een ethisch karakter, en tijdens de procesgang krijg hij middels die visoenen aanwijzingen aangereikt.

Grisham

Neem de zaak van de nieuwe Amerikanen voor wie uitzetting dreigt. Of die van een soldaatmoeder die niet uitgezonden wil worden naar Irak maar voor haar zoon wil zorgen. Of het personeel van een chemisch bedrijf die met giftige stoffen moeten werken zonder adequate bescherming.

Het is het soort John Grisham-zaken die Eli een status aparte bezorgen op het advocatenkantoor. Dat ze hem niet lozen met zijn vaak maniakale gedrag, is omdat hij verloofd is met de dochter (Natasha Henstridge) van de directeur.

Ironie

Eli wordt gespeeld door Johnny Lee Miller, die geknipt is voor deze rol. Hij heeft een heel arsenaal aan verbaasde, verblufte en verbijsterde blikken als hij in visoenen belandt, die vaak de gekste vormen aannemen.

Van een oorlogsgebied waar kogels hem om de oren vliegen tot Hawaiaanse stranden met blauwe golven en kathedralen met gospelkoren. Het is vermakelijke televisie, al getuigt het natuurlijk van de nodige ironie dat er zulke paardenmiddelen ingezet moeten worden om een advocaat een beetje aardige dingen te laten doen.