Sunstorm

Een Jezusfreak wordt vermoord aangetroffen in Zweeds-Lapland, waar een religieuze sekte de dorpsbevolking domineert.

En Sunstorm begon zo prachtig, met sfeervolle beelden van een besneeuwd landschap waarboven de Aurora Borealis zweeft. We horen een voice-over over het natuurverschijnsel als poort naar de hemel. De toon is gezet: dit wordt een religieuze bedoening.

We zien daarna een jonge blonde knul tekeer gaan voor een gehypnotiseerd gezelschap sektaristen. Hij tettert met zo veel vuur bijbelse teksten de zaal in dat het een wonder is dat de sneeuw rondom de bijeenkomsttent er niet van smelt.

Als hij later dood wordt gevonden met een afgehakt handje, komt Rebecka uit de Zweedse hoofdstad om poolshoogte te nemen.

Apenrots

Rebecka komt met tegenzin, want zij heeft zich uit deze straf-religieuze gemeenschap weten te ontworstelen. Het zijn als Mormonen in de sneeuw, deze mensen.

Of eerder een gehersenspoelde apenrots, waarbij de angst er diep in wordt gewreven met hellekost. Vrouwen gedragen zich slaafs en mannen hebben een machtspositie.

Het is welbekende kost hoe het er in streng-religieuze gemeenschappen aan toegaat, en regisseur Leif Lindblom heeft gepoogd dit gegeven in een thriller te vervatten. Het verhaal buigt zowat door de knieën door alle aantijgingen, maar die worden niet erg subtiel gepresenteerd.

Iedereen weet immers al waar het op dit soort privé bestuurde eilandjes op uitdraait. Misbruik, incest, stiekemigheid, machtswellust, frustratie, ongelijkwaardigheid – de gebruikelijke reli-riedel en in Sunstorm excelleren de lieden erin.

Krijtwit

Als sfeerbeeld van die regio is Sunstorm wel weer erg geslaagd. Adem in vrieswolkjes, ongrepte krijtwitte landschappen, de verlatenheid, en dat spectaculaire Noorderlicht. Jammer dat er mensen wonen.

Tip de redactie