Staartstuk van de Britse trilogie over het vileine politieke steekspel in Downing Street.
In 1990 bezorgde acteur Ian Richardson als de Britse politicus Francis Urquhart het kijkerspubliek kippenvel.

In Amerika waren politieke films met een venijnige uithaal naar het establishment (zoals The Parallax View, All the President’s Men) al een feit.

Maar in het genoegzame Europa was zoiets nog altijd futuristische toekomstmuziek van George Orwell, ofwel fictie. Iets om in het oog te houden, maar toch fictie.

Smalend lachje

House of Cards was qua decor, personages en verhaal van een vernieuwend realiteitsgehalte. Richardson zette een volkomen geloofwaardig personage neer dat uiterlijk en qua taalgebruik in niets verschilde van de echte politici.

Maar dit was een politicus die we tot in elke uithoek achter de schermen konden volgen. Een politicus met ambitie. Die zich ook nog eens met een smalend lachje om de lippen rechtstreeks tot de kijker wendde om uit te leggen hoe eenvoudig het was om iedereen naar zijn hand te zetten.

Churchill

The Final Cut is de hekkensluiter van deze succesvolle intrigeserie. Urquhart weet zich na zijn politieke gekonkel nog steeds premier van het VK.

Vlijmscherp van de tongriem gesneden is hij zijn opponenten nog altijd de baas, maar hij wil zijn absolute power aanwenden om iets na te laten op deze wereld voordat hij straks met pensioen gaat.

Urquhart wil herinnerd worden als Winston Churchill. En berg je maar als dit soort lui hun geurspoor op de planeet willen achterlaten.

Vredesduif

Om zijn onsterfelijkheid te bezegelen richt Urquhart zijn pijlen op het verdeelde Cyprus, waarvoor hij als vredesduif geschiedenis wil schrijven.

Er is een ‘onafhankelijke’ commissie ingesteld van rechters uit diverse landen die moeten bepalen waar de Turkse en Griekse grenzen op de zee liggen. Tegelijkertijd is er echter een rapport opgedoken van een olieveld voor de Cyperse kust, en naargelang de beslissing van de rechters komen de olieopbrengensten bij de Turken of bij de Grieken terecht.

Ego

Voor de kijker ontvouwt zich een schitterend geconstrueerd politiek drama waarin de hele poppenkast aan manipulatie op hoog niveau wordt afgespeeld. Urquhart weet de zwakke plekken van zijn tegenstander feilloos te peilen, en is een maestro waar het gaat om mensen tegen elkaar uit te spelen.

Het droevige is dat hij eigenlijk maar één belang voor ogen heeft, en dat is zijn eigen belang. Al is zijn ego sterk uitvergroot om het drama kracht bij te zetten - het is droevig omdat Urquhart de gemiddelde politicus vertegenwoordigt, en die zou zich zonder ego nooit in dat mijnenveld begeven.