Emmy's en Golden Globes voor deze spectaculair sterke dramaserie over New-Yorkse reclamejongens begin jaren '60.

De wereld lag aan de voeten van deze Mad Men, een zelfbedachte term door Amerikaanse reclamejongens (Advertising Men, kortweg Ad Men, Mad Men). Zijn ze mad?

Hun beroep wordt niet echt serieus genomen, maar zij zelf spinnen er garen bij. De stop blijft zelden op de karaf met whisky en de vele overwinningen worden gevierd met champagne en oesters.

Echte mannen

De Mad Men van reclamebureau Sterling Cooper staan aan de vooravond van een kentering. De bravoure en de whisky dienen vooral als lapmiddel tegen de onrust. Als ze zich niet verliezen in banale, seksistische of racistische grappen, dan bezatten ze zich wel.

Er staat een nieuw tijdperk aan te komen en ze weten er nog geen raad mee. De psychiatrie die Woody Allen salonfähig maakte, is voor watjes, niet voor mannen.

Teugels

En wat een mannen zijn het. De meisjes bij Sterling Cooper worden in hun nek gehijgd, in hun kont geknepen en nonstop belaagd.

De huidige strakke wetgeving op sexual harrassment mag dan soms overdreven lijken - gezien de attitude die deze mannen zich ten opzichte van vrouwen verwaardigen, is het beslist nodig om ze met extreme maatregelen in toom te houden.

Web

Van twee mannen bij Sterling Cooper zijn de plotlijnen tot en met hun privéleven uitgewerkt: Don Draper (John Hamm) en Pete Campbell (Vincent Kartheiser). Rollen waar je als acteur je rechterarm voor zou geven, zo subtiel zijn ze geschreven.

Campbell staat op zijn werk lager in de hiërarchie en zijn pijn is voelbaar. Op het thuisfront wordt het web steeds strakker om hem heengespannen door zijn vrouw die hij niet liefheeft en de financiële injecties van haar rijke ouders.

Kosmonaut

Het is Draper die de meeste zendtijd krijgt, en Hamm speelt hem tot in de perfectie. Waar komt deze acteur opeens vandaan? Is hij soms een kosmonaut? Hij is de perfecte modelman van het tijdperk.

Gitzwart achterovergekamd pommadehaar met een kuifje, permanent gehuld in wolken sigarettenrook, en de white american superiority is in zijn DNA gekerfd. Hij heeft macht, hij heeft succes, hij is arrogant, en onderhuids is het een magmavat.

Draper is getrouwd met een beeldschone Grace Kelly-lookalike (January Jones) die zich aan haar Stepford Wife-korset aan het ontworstelen is. Dat ontgaat Draper, en op het thuisfront wil hij die onrust ook niet. Hij legt het buitenshuis aan met spannende, onafhankelijke, lastige vrouwen die de pioniers worden van de de nieuwe Amerikaanse, zelfbewuste vrouw.

Machtsequilibrium

Het alfamale machtsequilibrium is aan het wankelen en de Mad Men verzetten zich met hand en tand. Ze hebben hun handen vol aan de onderlinge concurrentie. Hun joviale geginnegap heeft venijnige uitschieters en de kamaraderie heeft een behoedzame jas aan.

Iedereen paft zich ongans en in Reader's Digest, hét magazine toen, verschijnen artikelen over de gevaren van het roken die tabaksfabrikanten naar slinkse reclame doen uitwijken.

Contouren

Het is bijna verbluffend hoeveel er over dit tijdperk wordt gezegd, terwijl er au fond niet veel gebeurt. De machtsstrijd tussen Nixon en Kennedy is in volle gang en dat krijg je als kijker zijdelings maar niet minder indrukwekkend mee.

Mad Men is een serie waarin de contouren van het nieuwe Amerika staan afgetekend, het culturele reliëf waarvan is af te lezen waar de VS zullen zegevieren en wat hun struikelblokken zullen worden.

En die eigenschappen zijn alle vertegenwoordigd in die broeierige, hautaine en innerlijk verscheurde Draper. Dit is kwaliteitstelevisie zoals je maar zelden ziet.