Nederlandse tv-serie over een makelaarskantoor dat wordt gerund door twee blonde zussen. Hoofdmoot is geld en dertigersproblematiek - pak de wodka met lime.

Verborgen Gebreken is een makelaarsterm voor barsten, scheuren en lekkageplekken in een huis die voor een potentiële koper niet direct in het oog lopen.

Maar de verborgen gebreken uit deze serie zijn niet zo makkelijk weg te poetsen.

Allereerst doet de serie al erg jaren 90 aan. Brallerige types, louche moneymakers, casual seks en de verheerlijking van het yuppiedom. De oudste zus Noor (Ricky Koole) mag dan de integriteit van het vak hoog in het vaandel houden, het scenario wordt bij mekaar gehouden door bretels.

Uitsluitend poenerige objecten, personages zo oppervlakkig als een waterspin, minimalistische woningen uit de diepvries en een bijrol voor Rick Engelkes.

Dun draadje

Noor heeft een zusje, Puck, met wie ze samen het bureau runt nadat hun vader Bob onder raaadselachtige omstandigheden de dood vindt (iets waar ze verbijsterend kil op reageren). Dat verschaft de serie een afleveringendurend detective-element, maar dat onderliggende draadje is zo dun dat er nog geen muggetje op zou durven neerstrijken.

Puck heeft iets met een snelle jongen die sinister kijkt en nog net geen 'Vertrouw me niet'-tattoo op zijn voorhoofd heeft zitten.

Bad, bad

Dan is er nog Noors vriend en medewerker Joep Verboom, een bralaap in blauwe overhemden met witte kraag die een pluim verdient voor de meest gemaakte Engelse krachttermen uit de geschiedenis.

Zolang hij zich aan het Nederlands houdt is het nog te behappen, maar het 'Yeah, I'm fucking good!' en 'Let's Roll!' geblaat is niet om aan te horen.

Sof

De grootste teleurstelling is Egbert-Jan Weeber, die hier nog geen schaduw is van zijn superrol in Van God Los. Wat was hij daar goed, wat is hij hier als bedremmeld klunsje en makelaar in spe een sof. Maar zijn rol is dan ook niet bijster goed geschreven. Want zo knullig als hij zich op kantoor gedraagt, zo out-of-character bedreven is hij weer in het versieren van aantrekkelijke oudere dames.

Naast dit triviale gebeuren waarin thema´s als faalangst en kinderen krijgen hilarisch op LOI-niveai worden geserveerd, zijn er nog de echte klunsdingen. Zoals die oeverloze herhaling van dezelfde tussenshots van de Mokumse Couleur Locale uit de clichéreisfolder.

Was het geld op voor een gevarieerder reeks bewegende ansichtkaarten uit Amsterdam? Daar is alwéér het Blauwe Theehuis, de Magere Brug, dat bootje in grachtje, en kijk, daar heb je die oude dame weer uit aflevering 1, 2, 3, 4, 5 en 6 met de bruine poncho en haar hondjes.

En iemand had er wel op kunnen letten dat office manager Maryam Hassouni niet een paar keer van jurk wisselt in dezelfde scène.

Blits

De serie is evenwel te verteren als je je verstand op nul zet en je niet ergert aan het schromelijke gebrek aan subtiliteit. Dan blijft er een vijftal ontzettend mooie mensen over in een prachtige stad waar de zon altijd schijnt.

Die met designerbrillen rondscheuren op blitse scooters en - wie weet - het ideale rolemodel vertegenwoordigen van jongeren die van het makelaarsvak dromen.