Documentaire van en door Martin Scorsese over de films die in zijn jeugdjaren een onuitwisbare indruk op hem maakten: de Italiaanse cinema.

 

In deze ruim 4 uur durende documentaire neemt Scorsese de kijker mee op een reis door de Italiaanse cinema. De Scorsese, die beroemd is geworden door gangsterfilms en klassiekers als Raging Bull, Taxi Driver en The Departed (waarvoor hij eindelijk een welverdiende Oscar mocht incasseren), vertelt welke films hem hebben beïnvloed in zijn jeugdjaren.

Sicilië


Martin Scorsese was, zo vertelt hij, het kleinkind van Sicilianen die in 1909 uit Italië waren vertrokken. Sicilië was de straatarme schoen van Italië, waar mensen gewend waren om elkaar te bevechten voor een hompje brood. Het wantrouwen was groot, en de enige mensen op deze planeet die ze vertrouwden was hun eigen familie.

Sopranos


Het was die mentaliteit die de eerste generatie Italiaanse immigranten in Italië definieerde (zoals in het televisie-gangsterepos The Sopranos nog altijd aantoont). Indertijd bewoonden de Scorseses een woning in een buurt waar voornamelijk Italianen woonden, en daarom werden daar veel Italiaanse films uitgezonden.

Via film


Zijn grootouders waren nooit meer teruggekeerd naar hun geboorteland, maar via de films, waar Scorsese het ene fragment na het andere uit laat zien, vernamen ze van de lotgevallen van hun oude landgenoten. De bruutheid van de nazi´s in Roma, Cita Aperta. De bittere armoe uit de Fietsendieven. De eenzaamheid van eilandbewoners in Stromboli. De glorende opleving van sensualiteit in La Dolce Vita.

Neorealisme


Scorsese besteedt vooral veel aandacht aan het neorealisme, de Italiaanse stroming die door regisseurs als Vittorio de Sica, Fellini en Rosselini. Een stroming die ontstond omdat de regisseurs simpelweg niet veel geld hadden om hun films te maken, en gebruikmaakten van echte decors, mensen en verhaallijnen om kosten te besparen.

Kinderlijk opgetogen


En over dit alles vertelt Scorsese met dezelfde kinderlijke opgetogenheid waarmee hij als kind zal hebben gekeken. Hij weet dit via de tussencommentaren aanstekelijk over te brengen en de filmfragmenten aan elkaar te rijgen. Zelfs al hij technisch wordt, zoals bij Antoniono of het latere werk van Fellini – toen die plenty lires kreeg om zijn films te financieren - is die man nog een boeiende verteller.

Knauwend


Scorsese is een cinefiel en de verhalen over zijn enorme filmcollectie zijn welbekend. My Voyage to Italy is net zo interessant als zijn vorige documentaire die volgens hetzelfde stramien was opgebouwd, A Personal Voyage through American Movies, en de kijkuren vliegen voorbij. Met zijn uitleg en achtergrond word je aangemoedigd om die besproken klassiekers nogmaals te gaan bekijken. En dan met de knauwende, vlotbekkende stem van deze filmliefhebbers van het eerste uur in je achterhoofd.