Het onderzoek naar de psyche van een held met supergaven heeft de diepgang van een platvoet in deze middelmatige actiefilm. Gelukkig speelt Will Smith de titelrol.

Voor iedereen die zich wel eens afvraagt wat er gebeurt met de neveneffecten van de heroïek der superhelden: ruimen ze nou nooit 's de troep achter hun stripkont op?

Wolkenkrabbers kantelen, spoorwegen worden vernield over een regio van 40 postcodes en de ziekenhuizen liggen na elke heldendaad vol. Maar… die ene grote vijand is verslagen.

Baldadig

De keerzijde van de medaille der superhelden is een leuk, origineel gegeven; en iets om te omarmen in het toch al zo ideeënarme Hollywood.

Zo kwam scenarioschrijver Vincent Ngo op het idee om een niet zo heldhaftige superheld te creëren wiens baldadige nasleep ook nog eens de bewoners van zijn stad tot tenenkrommende ergernis bracht.

Verlopen

Will Smith is dus Hancock. Hij zou de eerste de beste uitgerangeerde burger kunnen zijn, met zijn groezelige wollen mutsje, baard van drie dagen en lege wodkaflessen die onder zijn slaapbankje vandaan stuiteren.

Zijn heldendaden wekken meer wrevel dan blijheid, totdat een goedbedoelende pr-jongen (Jason Bateman) hem helpt zijn imago op te poetsen.

Drieluik

Het is filmmateriaal met de bekende drieluik, die begint met de ouverture met de aanzet tot de kentering. Dan komen de grappen en grollen die ergens toe lijken te leiden tot aan die ene heel grote misser, waarna de epiloog met de echte loutering volgt en we allemaal weer iets hebben geleerd.

Zelfrespect, volg je droom, wees aardig, en poets je tanden voor het slapen gaan. Maar de hele prent door staat Smiths komische talent als een pijler onder het verhaal, dat dan weer wel.