Sense & Sensibility

TV-verfilming door de BBC van Jane Austens klassieker over zeden in het achttiende-eeuwse Engeland.

Wat hebben die Britten toch een fantastische culturele traditie. Hun klassiekers van schrijficonen als Shakespeare, de gezusters Brontë en Charles Dickens worden keer op keer op toneel uitgevoerd dan wel verfilmd. En elke keer krijgen nieuwe acteurs de kans om hun interpretatie te geven van de inmiddels beroemd geworden personages.

Magnetiserend

Jane Austen is ook zo'n dankbare aangever van meesterlijke vertolkingen. Met vooral dat prachtige, rijke Sense & Sensibility waarvoor de schrijfster karakters in het leven riep die eeuwen later nog steeds een magnetiserende uitwerking hebben op spelers.

Oscarwinnaar

Het is voor deze recente uitvoering niet makkelijk om de sublieme, met Oscars overladen verfilming uit 1995 naar de kroon te steken. Die had een daverende sterrencast als Emma Thompson, Kate Winslet, Alan Rickman en Hugh Grant, en deze miniserie verfilmd voor tv moet het met mindere goden doen.

De spelers

Mindere goden in de zin van minder bekende buiten de Britse landsgrenzen. Want Hattie Morahan en Charity Wakefield als de zusjes Elinor en Marianne Dashwood zijn net zo innemend als hun wereldberoemde voorgangers. David Morrisey als Colonel Brandon en Dan Stevens als Edward Ferrars hebben iets meer moeite om de gedachte aan respectievelijk Rickman en Grant te verjagen, maar deze tv-verfilming heeft andere voordelen.

Groene heuvels, beukende branding

Het is opgebouwd uit 3 aparte delen van elk 50 minuten, waarmee de tv-verfilming het qua tijd wint van de bioscoopversie. En dat houdt in: meer beelden van het fabuleuze landschap van Devonshire, waar de familie Dashwood een eenvoudig landhuis betrekt nadat hun steenrijke erfenis hen wordt misgund door hun broer en zijn konkelende eega.

La Mama

Het personage dat in het '95-scenario van Emma Thompson evenwel nauwelijks naar buiten kwam, was dat van Lady Dashwood, de moeder. In deze miniserie wordt de rol gespeeld door de immer betrouwbare Janet McTeer, die hier veel meer ruimte krijgt om haar drama van geruïneerde aristocrate ten toon te spreiden. Alweer een personage dat een status krijgt in de klassiekers van de Britse canon.

Thematiek

Qua thematiek is deze miniserie ijzersterk uitgespeeld. Over gevoelens praatte je niet, en ware liefde werd maar al te vaak in de ijskast gezet omwille van het verstandshuwelijk. Vrouwen waren aan de beulen overgeleverd, en fortuin & status waren de belangrijkste aspecten van het leven in die tijd.

De Nederlandse variant?

Door alwéér zo'n miniserie over een inmiddels te uit en te na gespeelde Engelse klassieker rijst toch de vraag waarom wij eigenlijk zoiets niet hebben? Waarom hebben wij geen traditie om telkens opnieuw Eline Vere uit te beelden, of Tijl Uilenspiegel, Katadreufe, Frits Egters?

De Britten staan te trappelen om hun eigen draai te mogen geven aan Richard III, Shylock of Mr. Darcy te mogen spelen, en het Britse publiek staat te trappelen om elke nieuwe uitvoering te bekijken. De klassieke personages hebben we in huis, maar waar is de wil om ze in ere te houden, op de planken en op TV? Doen bij ons alleen soaps van eigen bodem het goed of hoe zit dat?

Tip de redactie