Soft porno-kostuumdrama van de roemruchte Fanny Hill: terwijl puriteins Engeland zo op het oog wel een vitrine voor opgeprikte zeden leek, dartelden de meisjes van plezier met schommelende borsten door de bordelen.

Fanny Hill is naar het beroemde boek van John Cleland. In 1748 en 1749 werd het in twee delen uitgegeven, en het laat zich raden dat het toentertijd onder de toonbank verkocht moest worden. De wulpse belevenissen van de lustige Fanny Hill was in ernstige tegenspraak met de door de kerk gedicteerde wijsheid dat seks ruk was en zondig maar een noodzakelijk kwaad ten bate van de voortplanting.

Deze tv-film wijst anders uit. Deinende borsten, gretige handjes onder de lakens en harige bipsen die tussen hoog opgetrokken kousebenen rammen: de Engelsen lustten er wel pap van.

Ontmaagd

De plattelandse boerendeerne Fanny (sweetheart spreekt ze uit als 'swieh-aaah') belandt als compleet onschuldig engeltje bij een hoerenmadam in een Londens gewelf der zonde. Er wordt door de heren cliënten grof geld geboden om haar van haar maagdelijkheid af te helpen, en op dag één wordt ze besprongen door een ouwe bok die haar borsten 'roze konijntjes' noemt. Die halve aanranding draait natuurlijk uit op een drama, maar Fanny wordt gered door een jonge knul die betoverd is door haar charisma van ongerept veldboeketje.

Brave soft porno

Fanny en haar beau zijn op slag verliefd. Het stel ontsnapt aan de inhalige hoerenmadam, maar de vader van haar minnaar gooit roet in het eten en splijt het minnestel. En dan blijft er voor Fanny niets anders over dan haar kost te verdienen met 'de genoegens'. Ze treft het, want een steenrijke heer ontfermt zich over haar en maakt een Pygmalion-project van Fanny. De rest van haar clientèle is ook niet van het rotste slag, dus al met al hield Cleland het voor die tijd nog braaf.

Het enige wat hij met zijn softpornonovelle wilde aantonen, was dat vrouwen a) seks ook lekker vonden en b) tot seks werden gedwongen om hun hoofd boven water te houden. Maar met al dat plooibare vlees en ondeugende zinnelijkheid was dat nauwelijks een maatschappelijke aanklacht te noemen.

Suggestief

Fanny Hill wordt gespeeld door Rebecca White, die een aannemelijke transformatie beleeft van tutje met wijdopen gesperde ogen tot jonge vrouw die levenservaring opdoet. Alleen de tussenscènes waarin ze zich steeds tot de kijker richt - terwijl ze haar memoires op zit te pennen - zijn wat al te kittig koket.

Er had best wel een spitser drama ingezeten; deze tv-film is zo roze als het boudoir van Jane Mansfield en die knipoog is zó vet dat je er kramp van in je wimpers krijgt.

Maar wie wat cultureel verantwoorde seks wil, komt met deze verfilming wel aan zijn trekken. Borsten zijn er in overvloed en ergens vang je ook een glimp op van Fanny's zwarte kuif, maar de rest is vooral suggestie: bewegende lesbohandjes onder de dekens, staccato-deinende hoofdjes die de blowjob aan het oog onttrekken, rammend gestamp door een sleutelgat en veel zwoegende lichamen die keurig vanaf het middel naar boven worden gefilmd.