Huismoeder in non-descript Amerikaans stadje zit in de wiethandel. Tweede seizoen van een ongewone en onbedaarlijk grappige tv-serie.

Dat Weeds in ons dopeland geen ongenadige tv-hit is geworden, is een raadsel. Het sterft in Nederland van de hennepplantages in elke schuur, zolderkamer 5-hoog achter of kruipruimtes voor wat extra broodbeleg. Weeds is evenwel een stuk completer, maffer en georganiseerder dan deze wat schimmige net niet onderwereld in eigen land. In de eerste plaats door de geweldige vertolking van Marie Louise Parker als de alleenstaande moeder Nancy.

Dommeldorp

Parker speelt Nancy als een soms wat afwezige maar bepaald niet vage dame. Ze is een sexy weduwe en woont met haar 2 zoontjes en schoonbroer in een dommeldorp waar niets gebeurt. In een recap aan het begin van de eerste aflevering wordt nog even opgesomd hoe het zover is gekomen. Na enige verwikkelingen vormde zich een team dat samen een bloeiend wietbedrijfje opstartte om de rijke blanke Amerikanen uit hun stadje te voorzien in de behoefte die als vanzelf ontstaat in een geoliede gemeenschap waarvan niets anders wordt verwacht dan presteren, studeren, werken, voortplanten en consumeren.

Just a job

Weeds is een serie die zo mild is als de wiethandel: je vindt hier geen gewapende overvallen of lowlife losers. De klanten zijn gewoon lui die een blowtje willen roken en het wietteam gewoon lui die iets ondernemen om te overleven. Ze hebben allemaal banen als dekmantel - Nancy heeft een bakkerij. En soms een vriendje. Het vorige seizoen sloot af met een cliffhanger: Nancy bracht de nacht door bij een leuke man, en pakte even zijn overhemd toen ze 's nachts naar de plee moest. En wat staat er op dat shirt? DEA, ofwel: haar nieuwe leuke man zit bij de narcoticabrigade.

Les autres

Maar naast Nancy's eigen verwikkelingen omtrent haar liefdesleven en haar sores rondom haar kinderen, is er een keur aan personages met hun eigen beslommeringen. Zoals schoonbroer Andy die graag rabbijn wil worden en de hele dag met het jodendom bezig is (al probeert hij voornamelijk zijn dienstplicht te omzeilen want Justin zit er niet bepaald om te springen naar Irak gestuurd te worden). Elizabeth Perkins als de bazige buur Celia is een feest: ze gaat de race is om een positie bij de gemeenteraad. En Nancy's huishoudster Lupita is ook een lepe: ze weet van haar bazins duistere schaduwactiviteiten, en chanteert haar met een knipoog - maar ondertussen.

Oneliners

Weeds is een luchthartige, lichtvoetige serie maar verdomd geen lichtgewicht. De dialogen zijn sprankelend en sterk, het is voortdurend grappig en de oneliners vliegen over en weer. Er zijn verwikkelingen bij het leven en er worden heel wat balletjes in de lucht gehouden. Dat maakt Weeds een van de intelligentere, geestiger series op DVD. En het bewijst maar eens te meer dat tv-series een enorme concurrentie zijn geworden voor de filmindustrie; met A-acteurs die tegenwoordig niet meer zozeer hun neus optrekken voor tv, maar zelfs in de rij staan om dit soort intrigerende rollen te mogen spelen. Enig.