Hotel Babylon

In Hotel Babylon draait alles om seks en geld. Veel seks en veel geld, want in Hotel Babylon komen alleen de rijksten. Tweede seizoen van deze Klatergoud Inn van de BBC.

Een kleine recap van seizoen één. De tent wordt gerund door de koele blonde schoonheid Rebecca, die, zo bleek, zo veel tijd besteedde aan het managen van het sterrenhotel om de aandacht van haar ontplofte privéleven af te leiden. Charlie is de assistent-manager, een voormalig boefje dat nu een tweede kans krijgt met zijn topbaan. En zijn achtergrond komt hem uitstekend van pas in deze hotellerie-rimram, want dat de gasten rijk zijn betekent nog niet dat ze zich fatsoenlijk opstellen - integendeel.

Periferie

Achter de balie: de afgrijselijk ambitieuze Anna die eruit ziet als een wandelend model voor Revlon: het kleine gezichtje immer perfect volgeschilderd met excessieve make-up en haar quasi-vriendelijke grijns voor de gasten is er beslist een die met lipstick is geschilderd. De onvermijdelijke vaste bartender Martin heeft het nep-accent van een overijverige pizzakoerier en portier Tony is een ritselaar eerste klas. In de periferie van dit kleurrijke personeelsbestand zwermen nog de Nicht, de Deugdelijke, de Brave en de Foute m/v om de diverse plotlijnen te ondersteunen.

Perversie en poedeltjes

Want plotlijnen plenty in Hotel Babylon. Net als vroeger bij Love Boat, zijn het de variabele gasten die steeds voor nieuwe sjeu zorgen, naast de privé-perikelen van de vaste staf. Sjeu dekt nauwelijks de lading. De geperverteerde seksspelletjes, de drankgelagen, de schimmige deals, de overspelige echtgenoten en echtgenotes, en het vermiste poedeltje van Joan Collins in een gastrol als meest onschuldig verwikkelinkje.

Eisen

De rijken zijn gewend om te krijgen wat ze eisen en snel ook, een beetje. Het personeel vliegt als Mercurius van hot naar haar om aan alle wensen te kunnen voldoen. Alle wensen? Nee, ook in Babylon trekken ze grenzen als een verlangen echt alle regels van de ethiek overschrijdt. Het Hotel moet natuurlijk ook wel een beetje aan hun reputatie denken, en al schieten ze er dan tienduizenden ponden bij in: de stelregel is dat voor geld nét niet alles te koop is. Maar wel veel.

Zwartkomisch

Fans van de serie (en van tabloids) kunnen zich laven aan de opulente leefstijl van de upper upperclass. Waarbij vooral degenen die zich naar boven hebben kunnen likken, zich onderscheiden als de grootste ellendelingen. Want naast alle zwartkomische elementen zit er ook een licht moralistisch trekje in de serie. Ook dat trekje ligt er dikker bovenop dan bij seizoen een - zoals alles wel wat dikker is uitgesmeerd om seizoen twee net zo pittig te houden als de eerste. Over het geheel beschouwd zijn ze daar nog aardig in geslaagd ook, al is het voor de acteurs soms ploeteren om hun rollen geloofwaardig uit te spelen.

Tip de redactie