Gelikte remake van The Invasion of the Body Snatchers waarin Nicole Kidman ervoor moet waken dat haar body niet wordt gesnatcht.

In 1978 liep het bioscooppubliek lijkbleek de cinema uit door de remake van de oorspronkelijke Body Snatchers uit 1956. Donald Sutherland droeg de film als de verwarde vrolijkerd die allengs minder vrolijk werd naarmate zijn vrienden zich stuk voor stuk mechanisch gingen gedragen.

In 1993 was er ook al een remake, van Abel Ferrara, maar vooruit, nog maar een keer die alien invasion waarin het menselijk ras wordt vervangen door klonen uit megagrote peulvruchten from space.

Uit de startblokken

In deze versie uit 2007, met Nicole Kidman en Daniel Craig aan het roer, laten de makers er minder gras over groeien dan hun voorgangers. Jeremy Northam zien we al snel overdekt met slijmerige vegetatie in bed liggen, en als hij wakker wordt is hij een ander mens.

Een ander mens die als een profeet verkondigt dat de hele aardbevolking er beslist beter van zou worden als ze in zijn schuitje stapten. De wereld als gezeglijke eenheidsworst: wat zal zo'n film aanslaan bij de Taliban.

Chilipepers

De film is weliswaar goed gemaakt - wat wil je ook met die moderne studiobudgetten - maar te rap is het alsof Kidman beland is in een onthaastingsreclame, met al die Stepford-lui om haar heen. Ze rent wanhopig voor de robottroepen uit en Craig rent met haar mee.

Craig is maar zo zelden in beeld en krijg zo weinig te doen, dat zijn rol als actieheld door ieder ander ingevuld had kunnen worden; een die stukken goedkoper is en dan had de scenarioschrijver wat meer tijd gehad om chilipepers in zijn verhaaltje te stoppen.

Het boek

Nou wil het geval dat de oorspronkelijke roman van Jack Finney over een epidemie waar niet aan valt te ontsnappen, zich bij voorkeur leent voor actuele problematiek.

In eerdere films werd gewag gemaakt van Watergate en in Ferrara's versie uit '93 de aidsproblematiek. In deze versie zijn de verwijzingen naar Irak zo talrijk dat het wel lijkt alsof de film tevens dienstdoet als verkiezingscampagne.

Oorlogszucht in space

'Word als ons en dan is de oorlog in Darfur en in Irak en overal voorbij,' murmelen de robots die reeds overmeesterd zijn door hun kloon uit zo'n monsterpeul. Ah ha. Altijd fijn om te weten dat er ergens in het heelal nog wezens zijn die zich bekommeren om het lot van de mensheid op planeet Aarde, en die ook issues kennen als oorlog.

Laten we nou altijd hebben gedacht dat oorlog en verovering iets was wat bij de aardlingen hoorde. Maar nee hoor, wat op onze planeet gebeurt projecteren wij dan maar voor het gemak op de rest van het universum. Die Finney moet nogal een solipsist zijn geweest.