Vakkundige western is als een groene versie van Once Upon a Time in the West. Jager jaagt op prooi, en de speurtocht wordt mysterieus aangezwengeld met flashbacks.

Aan het begin zijn de prooi en de jagende posse nog in koel gebied. Met besneeuwde bossen en ijskoude rivieren. Een nietsvermoedende man wordt daar plompverloren beschoten in het woud, en één kogel treft hem in de arm.

Hij slaat op de vlucht en die ene kogel levert een nare ER-scène op als hij zichzelf gaat opereren. Er zijn namelijk geen doktoren voorhanden, want het verhaal speelt zich 3 jaar na de Amerikaanse Burgeroorlog af; dat is informatie die piezeltje bij piezeltje wordt prijsgegeven, titelverklaring incluis.

Stinkshirt

De prooi is Pierce Brosnan, met woeste baard en een shirt dat gaandeweg zo smerig wordt dat hij bijna van het scherm afwalmt. Hij doolt door de Verenigde Staten met zijn achtervolgers in zijn kielzog, die zoals in elke western nooit enige moeite hebben om altijd precies dezelfde route te kiezen als degene die ze zoeken. En toch galopperen ze door talloze bossen, door berglandschap en over uitgestrekte gebieden.

Wie onderweg zijn prooi dan niet één keer uit het oog verliest, moet zo ongeveer de sporenkennis van een Nubiër in huis hebben. Van sneeuw naar hitte betekent ook nog eens dat ze de Staten doorkruisen vanaf het noorden helemaal naar het zuiden.

Verbeten cowboy

De jager (de boomlange Liam Neeson) bijt zich vast in zijn missie met een pizzazz die we sinds Tommy Lee Jones in The Fugitive niet meer hebben gezien.

Het waarom van deze jacht blijft vooralsnog een groot raadsel, dus om de spanning erin te houden laat regisseur David von Ancke zijn spelers allerlei gevaren - misdadige mensen - trotseren die indertijd in zwang waren. Het waren immers de ruige wilde west-jaren als in Deadwood, en wie kogels had voltrok zelf het snelrecht.

Gekke madame

Ruige tijden, ruige mensen, maar het komt allemaal geloofwaardig over en Seraphim Falls ziet er bijzonder sfeervol uit. Op een cameo van Anjelica Huston na, die met een mal koetsje opeens opduikt in een woestijn als ene Madame Louise en wondermiddeltjes in een flesje aanprijst. Zelf in een fata morgana was dat nog een dwaze vertoning geweest.

Maar pal daarna komt de apotheose waarin eindelijk duidelijk wordt waarom Neeson met zoveel vasthoudendheid Brosnan bij z'n lurven wil grijpen. Het is geen verrassende ontknoping als in Once Upon a Time in the West, maar de shoot out is wel in New Mexico waar de lucht zindert van de hitte en de mannen hijgend tegenover elkaar staan, met getrokken pistolen.

Eindelijk gerechtigheid, eindelijk wraak - maar niet heus. Want vergiffenis is een schone zaak, en de Christen Unie zou bij dit lankmoedige einde neerzijgen van snikkende aanbidding.