Verrassende tragikomedie van onze Belgische buren. Een lieve loser gaat in Canada op zoek naar zijn biologische ouders.

En dan zomaar opeens blijkt Congorama een heel leuke film te zijn. Onbekende acteurs, regisseur, schrijver (onbekend in de zin van: geen kasmagneten of high-concept-movie) maar een verhaal dat staat als een huis met overtuigend naturel vertolkingen van de innemende cast. Al is Congo, voorheen de Belgische kolonie, slechts zijdelings betrokken in het verhaal - wat heet, het staat op een zijspoortje van zijdelings - dus die titel is enigszins raadselachtig.

Lambiek!

Hoofdpersonage Michel Roy is een Lambiek ten voeten uit. Kalend, brilletje, enkele stekelige streken maar een hartje van peperkoek. Hij zorgt voor zijn vader, een ooit gevierd schrijver voordat die door een hersenberoerte werd geveld. Die zorg is vooral op instigatie van Michels Congolese vrouw, met wie hij samen een schattig, pienter jongetje heeft. Bij een discussie over de bloedbanden (papa, waarom ben jij niet zwart?) krijgt Michel diezelfde avond van zijn vader een document waarop staat dat hij ooit geadopteerd is.

Willie Wortel

Nou moest Michel toch naar Canada om een van zijn vele uitvindingen te slijten. Hij zit namelijk in een gedoogbaan op een fabriek waar hij meestentijds de krankzinnigste uitvindingen verzint, maar het verkopen ervan verloopt niet als de bekende warme broodjes. Michel pakt het vliegtuig met dubbele intenties. De Frans-Canadezen opwarmen voor zijn Willie Wortel-gedoe, én het vinden van zijn echte familie.

3D-plaatje

Vanaf zijn aankomst op het vliegveld raakt Michel betrokken bij een reeks voorvallen, die regisseur Philippe Falardeau in het tweede gedeelte van Congorama alle weer vanuit een andere gezichtspunt laat zien. Het is als een in tweeën gescheurd 3D-plaatje dat pas al zijn dieptes prijsgeeft zodra de helften aan elkaar worden geplakt. Hoe dat precies verloopt is natuurlijk niet te verklappen, want daarmee worden al die plezierig verrassende wendingen prijsgegeven. Die zijn zowel ontroerend als vermakelijk als veelzeggend, en bieden tevens een opmerkelijk inzichtelijk kijkje in hoe dat nu werkt met bloedbanden en eigenschappen.

Verbogen Frans

Door al deze vondsten is Congorama een rijke film die verder reikt dan het oog en die daardoor ook memorabel wordt. De personages gaan dieper onder de huid zitten dan wanneer de essentie uit zou worden gespeld (dé valkuil met films over dit onderwerp 'familie'). Beslist het soort film waarbij je denkt 'doe hier maar een vervolg van' om deze aimabele mensen allemaal weer een keer terug te zien. En de andere conclusie is dat het Frans van Frans-Canadezen absoluut niet te verstaan is.