State of Play

Miniserie van de BBC waarin standvastige journalisten hun tanden diep laten zinken in de titanium kuiten van the powers that be.

State of Play is zo'n typische BBC-productie. Sterke verhaallijn, goed ontwikkelde plot, zinnige subplots, geloofwaardige dialogen, een krachtige combinatie van misdaad en dynamiek, en ze nemen er de tijd voor. 6 afleveringen van bijna een uur staan op deze dvd, die de kijker regelmatig op het puntje van zijn stoel laten balanceren. Het is als een eigentijdse versie van All The President's Men, wat wel de droom van elke serieuze journalist is, en State of Play doet een hoge gooi naar datzelfde niveau.

De serie staat nu extra in de belangstelling, omdat op dit moment de laatste hand wordt gelegd aan het scenario voor een verfilming met Edward Norton en Brad Pitt in de hoofdrollen. Zij zagen in dit misdaaddrama een serieuze aanleiding om hun succesvolle kongsi uit Fight Club weer te hervatten.

Plot

Maar worden ze beter dan dit Britse origineel? Het is te hopen, al is het een raadsel wat er te verbeteren valt aan State of Play. De hoofdplot is dat de jonge onderzoeksmedewerkster van een belangrijke politicus de dood vindt onder een aanstormende metro. Men gaat uit van een tragisch ongeluk, totdat al snel de link wordt gelegd tussen deze dood en de moord op twee mensen in een verlaten steeg in Londen. En, zo blijkt, de politicus was romantisch gelinkt aan zijn medewerkster.

Link

Deze verbanden worden gelegd door een stel halsstarrige, verbeten jonge journalisten. Bestaan ze nog? In deze serie wel. Het begint met het speurwerk van een journalist van de Herald die op kameraadschappelijke voet staat met de politicus. Een jongere collega op de redactie ontdekt al snel de link naar de twee moorden en de omgekomen overheidsambtenaar. Dan gaat de sneeuwbal rollen. Niet omlaag, maar omhoog. En wat zich hoog heeft genesteld, is er alles aan gelegen om de fundamenten onder hun positie stevig dicht te houden. Om dat te bewerkstelligen, deinzen ze nergens voor terug.

Boobytraps

De hoofdredacteur van de Herald ruikt de daverende story, en geeft zijn mensen carte blanche. Het team groeit en daarmee de spanning ook. Ze kruipen dichter en dichter naar de waarheid toe, zijn uiterst vindingrijk in het opsporen van betrokkenen, en leggen listige boobytraps om mensen aan het praten te krijgen. Spetter-tv. Temeer daar het politiekorps hun eigen onderzoek analoog aan de krant uitvoert, en meer dan eens de degens met de journalisten kruist. En wat de verslaggevende hordes aan informatie binnentrekken, blijft niet onopgemerkt door degenen die uit alle macht de deksel op de beerput proberen te houden.

Beheerste toon

Loftrompet voor regisseur David Yates, die de vaart erin houdt zonder een baaierd aan stijlmiddelen uit de kast te trekken. Af en toe, bij een echte nieuwe doorbraak, raast de camera mee, maar voor de rest houdt hij het ingetogen, omdat de dynamiek in het verhaal zulks niet nodig heeft. Het sterkste is dat deze journalisten niet zijn neergezet als een bende losgeslagen mavericks, want dat was uitgelopen op een chaotische western op een krantenredactie. Deze personages zijn levensecht en driedimensionaal, hetgeen des te nieuwsgierig maakt of ze het er in Hollywood net zo overtuigend van af zullen brengen.


NUwerk

Tip de redactie