Bezorgd om de toekomst van zijn dochters, ondervraagt filmmaker/acteur Turk Pipkin een serie Nobelprijswinnaars over de sleutelissues van onze huidige planeet.

Deze documentaire heeft zijn hart op de goede plek zitten, maar kan de belofte niet inlossen. Turk Pipkin zet hoog in met zijn vraaggesprekken met Nobelprijswinnaars op allerlei disciplines, en zoiets schept verwachtingen. Het uitgangspunt van de docu is vrij simpel: Pipkin heeft twee dochtertjes en vraagt zich af wat voor toekomst zij tegemoet gaan, gezien de niet geringe problemen die onze planeet bezig houden.

Hij komt op het idee om de Nobelprijswinnaars te interviewen over key issues als oorlog, honger, ziektes, ongelijkheid, in de hoop dichter bij een oplossing te komen. Klinkt geweldig als opzet. De knapste koppen van de planeet die hun gedachten laten gaan over dergelijke zaken. Pipkin schuift aan bij Joseph Rotblatt, Steven Weinberg, Harold Varmus, Jody Williams et al, die hun Nobelprijzen mochten incasseren voor Scheikunde, Economie, Vrede and such.

Obligaat

De vraaggesprekken zijn kort; eigenlijk veel te kort. De documentaire is ruim 80 minuten, en daar hij 9 bollebozen interviewt en zelf ook nog de nodige -vaak kleffe- scènes inlast over zijn pianospelende en in het zonlicht dansende dochtertjes, zijn de geïnterviewden eigenlijk veel te weinig aan het woord. En bovendien lijkt het erop dat de aanpak tot vredelievendheid alom (wat uiteraard dé oplossing is) veel te eenzijdig wordt aangepakt.

Met andere woorden: een sleutelvraag zou ook zijn waarom vooral zoveel vredesinitiatieven uit het westen komen. En hoe knap deze mensen ook allemaal mogen zijn: er kwamen geen antwoorden die al niet wijd en zijd bekend zijn. Ofwel, Nobelity is vooral een film die bedoeld is voor mensen die zich blijkbaar nog nooit zulke dingen hebben afgevraagd.

Uitschieters

Twee uitschieters waren Jody Williams en Wangaari Mathai, die beiden de vergadertafel hebben verlaten en heel praktisch te werk zijn gegaan, hetgeen hun de Nobelprijs voor de Vrede heeft opgeleverd, respectievelijk in 1997 en 2004. Zij demonstreren hoe je het meest kunt bereiken door, zoals Jody letterlijk zegt, van je reet af te komen en iets te gaan doen. Klinkt goed, maar Pipkin laat hier weer helaas het onderwerp overbevolking liggen op plaatsen waar het juist voor de grootste problemen zorgt.

Islam

De in Egypte geboren, in de VS wonende Ahmed Zewail kwam echter met de merkwaardigste opmerking. "De westerse wereld begrijpt maar weinig van de islam," zei hij, omdat "die religie zo sterk de focus legde op het vergaren van kennis".

All you need is love

Aan het eind van Nobelity wrijft Pipkin de aloude wijsheid er nog maar eens in: er zou meer liefde moeten zijn. Jawel, maar dat doet je verlangen naar een Nobelity 2 waarin hij dezelfde Nobelprijswinnaars die these voorlegt. 'U bepleit die en die oplossing, maar hoe komt het dat er geen wereldwijd liefdevol draagvlak voor is?"

De regeringsleiders die onze planeet 'rijk' is hebben daarin een stevige vinger in de pap, maar waarom zitten ze dan waar ze zitten? Een handjevol snoodaards dat miljarden vredelievenden naar hun hand weet te zetten? Daar zou ik graag een Nobelprijswinnaar over horen.