Tweede seizoen van de superbe medische serie met de even geniale als onuitstaanbaar grappige Dr. House als harde heelmeester en ster van de show.

Was er nog ruimte voor een nieuwe medische serie na het verduiveld succesvolle ER? Met rivalen als Grey's Anatomy en het in de VS zo populaire Scrubbs (of vanaf vanavond 3lbs)? Dat lukt alleen als zoiets origineel en zorgvuldig wordt aangepakt.

De makers van House gokten niet op nóg bloederiger en meer seks: wat zij deden, was een hoofdpersonage tot in de finesses uitwerken zodat hij, als 't moet, in zijn eentje de kar kan trekken. En dat personage is de geniale diagnosticus Dr. House, superieur gespeeld door de Britse acteur Hugh Laurie, die vorig jaar het podium op mocht klimmen om zijn Golden Globe in ontvangst te nemen.

Gesel

Dr. House wordt omringd door een staf, die voornamelijk de functie heeft om hun rug te ontbloten zodat House zijn cynisch grappige gesel erop los kan laten. Niet vals of gemeen, maar compromisloos, wars van elke gevoeligheid, polinco, en vooral sarcastisch.

De kreupele House schopt heilige huisjes met zijn wandelstok tot gort, is verslaafd aan pijnstillers, schuwt onorthodoxe maatregelen niet… en komt met alles weg omdat hij zo allejezus geniaal is. Zelfs zijn ex-vrouw (Sela Ward) voor wie een belangrijke rol in dit seizoen is weggelegd, heeft moeite haar recalcitrante ex los te laten.

Medische detective

Net zo geniaal is het script per episode. De ene pijler onder de serie is Dr. House, de andere is de detective-achtige manier waarop de oorzaak van de immer raadselachtige aandoeningen van de patiënten wordt achterhaald. House leest hun symptomen als een Sherlock Holmes, spit de organen door, wikt en weegt fysieke reacties, betrekt externe factoren in zijn onderzoek, en uiteindelijk is het bingo. Hij stelt dan een diagnose vast die voor de ene patiënt genezing, en voor de andere soms het definitieve einde betekent.

Izegrim

De serie had het niet alleen gered op House als spitsvondige Izegrim, maar voor psychologische mobiliteit is gezorgd. Langzaam, heel langzaam, komen er ook kerfjes in het harnas waarmee hij zich tegen de wereld wapent. Glimpjes van een overgevoelige ziel die compenseert als overlevingsstrategie.

In dit seizoen lichtten die kerfjes op als glimwormpjes, dankzij de onverstoorbare bewondering van de rest van de staf, die daarnaast wel gewend is geraakt aan de bijtende spot van hun House. De man blijft briljante oplossingen en analyses aandragen, en alle persoonlijke schermutselingen ten spijt dienen deze doktoren allen hetzelfde doel, en dat is de eed van Hippocrates. Dat het scenario ook nog 's de subjectiviteit van ieders ethische regels voortdurend door elkaar rammelt, maakt deze serie helemaal compleet.