Slechte A-films kunnen redelijke B-films opleveren als de pretentie achterwege wordt gelaten. Maar met A-sterren als Morgan Freeman, John Cusack en regisseur Bruce Beresford is die pretentie wel degelijk aanwezig - al zouden Cusack en Freeman hun eigen agent flink de oren moeten wassen dat ze hen in deze zeperd hebben gekwebbeld. Zouden A-sterren zelf nog wel scripts lezen?

Dat is een goeie vraag, gezien het niveau van The Contract. Luxe verfilmd, zoals we van Hollywood gewend zijn, maar met een verhaallijn waarin zoveel onwaarschijnlijkheden zitten dat je de popcorn tegen de muur aanproest. Geen best gegeven daar het een spannende thriller moet zijn in de geest van Deadly Pursuit.

Het verhaal

Ray (Cusack) en zijn zoon Chris zijn een paar dagen de natuur ingetrokken om hun verstoorde relatie op te krikken. In de natuur, tussen watervallen en bergen vol pijnbomen, treffen ze een stervende US-Marshall aan naast de geketende staatsgevaarlijke Frank (Freeman).

De wetsdienaar duwt Ray zijn pistool in handen, en terwijl hij zijn laatste adem reutelend uitblaast draagt hij hem op het gevaarlijke sujet over te dragen aan de autoriteiten. Frank adviseert Ray om hem met rust te laten omdat zijn eigen mannetjes al onderweg zijn, maar Ray is voormalig politieman dus wil zijn plicht aan volk en vaderland inlossen.

Geploeter door het groen

En dan begint het, het geploeter door het groen. Groepje één is Ray, zijn zoon en Frank. In hun kielzog zit groepje twee, bestaande uit de kornuiten van Frank van wie er een spoorzoeken heeft geleerd bij de Aboriginals - alsof van tevoren al was voorzien dat El Padrone Frank in het woud zou verzeilen (aan onwaarschijnlijkheden geen gebrek, zoals al gemeld).

De kroon wordt echter gespannen door het terminaal stupide politiekorps dat blundert alsof je America's Funniest Homevideo's zit te kijken.

Gouden peer

Jammer dat de scenarist er geen echte komedie van heeft gemaakt, maar een bloedserieuze thriller heeft willen afleveren. Eentje met een hart, weet uw wel, want staatsgevaarlijke Frank blijkt een wisselvallige man die zich ontpopt als gouden peer als de nood aan de man is. Freeman komt een heel eind vanwege zijn Santa Clause-charisma, en daarmee mag de scenarist zich in de handjes knijpen.

Want vooral zijn slotdialogen zijn opgevist uit een waar gebeurd familiedrama. De beoogde karakterontwikkeling middels al dat gepraat had hij beter achterwege kunnen laten, zodat er een best wel aardige B-film als een feniks uit de as had kunnen verrijzen.

Overproductie

Het lijkt erop dat The Contract is overgeproduceerd, want op de aftiteling staan een hele rits namen bij producers en executive producers. Het wekt de indruk dat er veel vergaderd is in chique boarding rooms, en elk van daaruit voortvloeiende bemoeienissen en suggesties hebben een plekje in de film moeten krijgen. Blijkbaar heeft Bruce Beresford niet meer de positie om te zeggen : 'Donder op man, je bent mijn film aan het vernaggelen.'