In de informatieve documentaire Chili en Paaseiland maken we kennis met Ian Wright, de Britse ADHD-versie van Chris Zegers, die ons door het duizenden kilometers lange, smalle land loodst.

Chili is nog geen vakantieland waar massatoerisme te vinden is. Zou dat de erfenis van Pinochet zijn? Het land is namelijk prachtig, gevarieerd, je kunt er uitstekend rondreizen voor weinig geld, en van het tropische noorden afzakken naar het Antarctische zuiden. In dat 150 kilometer brede lint van duizenden kilometers lang, kun je de hele wisselende schakering van natuurpracht per klimaatzone beleven.

Effe opzij, Ian

Dat lukt je al niet in een paar weken, laat staan dat zoiets in een documentaire van krap een uur is te proppen. Wie er geweest is, zal dit beamen. Wie er nog niet geweest is, moet zich niet alleen verlaten op deze Chileense docu, al is het aardig basismateriaal.

Ian Wright is een jonge knaap die met enthousiasme vertelt wat er te beleven is, maar als hij nu eens wat vaker zijn porem opzij schoof van de camera, konden we het zelf ook zien.

Smokkelzone

Hij begint zijn reis in bijna het kopje, Pintadores, en da's al meteen een misser want daarbij slaat het hij havenplaatsje Arica over. Dat ligt tegen de grens van Peru, en afgezien van de sfeervolle mengeling die zo'n historische haven met zich meebrengt, is het ook een notoire smokkelzone waar je goedkope sigaretten en flessen Jack Daniels kan kopen op de zwarte markt.

Naast de Atacama-woestijn is deze stek absoluut een aanrader - vooral als je voor een prikkie een bootje ronselt die een tochtje maakt door de spookhaven met spookboten vol pelikanen door een zee vol tropisch gekleurde kwallen en vliegvissen.

Flamenco's op zout

Ian gaat uiteraard wel naar San Pedro, die uithoek tegen de Boliviaanse grens in de Atacama-woestijn. Van daaruit kun je excursies maken naar de Valley of the Moon - waar we warempel een glimp van opvingen toen hij even bukte, en naar de geisers van Titio.

Maar Mr. Wright sloeg wel de zoutvlakten over op kilometers hoogte in de Andes waar zwermen flamenco's hun roze kleurtje ontlenen door zich te voeden met de mineralen uit dit gebied dat ooit oceaan was. Foei, Ian.

Urinoir

Maar dan gaat hij in noodtempo verder naar beneden. Serena slaat hij over, met dat verpletterende eiland voor de kust waar de bewoners van het vissersdorp de projectontwikkelaars een halt toe roepen. Geen soesa op hun mooie natuureiland vol bloedrode mossen die het witte zand vasthouden.

Daar kom je als je eerst via de zeerobbenrots vaart, een joekel van een kolonie bruinbehaarde zeerobben die zielsgelukkig op hun metershoge vulkaansteen leven en een walm verspreiden als een publiek urinoir dat al eeuwen niet is gepoetst.

Tricky boats

Terug naar Ian. Die snatert zijn weg via de hoofdstad Santiago naar Temuca en omgeving, waar niet alleen een Duitse kolonie zit maar dat in bepaalde streken ook qua natuur heel veel op Duitsland lijkt. Verder naar het zuiden, veel verder, is Punta Arena. Het startpunt voor reizigers die graag die mooie boottocht maken langs ijsschotsen, ijsrotsen en gletsjers.

Helaas, minpuntje voor de productie van deze documentaire, is er geen rekening gehouden met het seizoen. Die boottochten klinken namelijk geweldig, maar als je pech hebt zit je drie dagen vast op een potdicht afgesloten schip waarbij het uitzicht wordt weggedrukt door dikke mistbanken, regen, slecht weer en waar de plee stinkt. Of zoals in Ians geval, gingen de boten helemaal niet. Gelukkig ging zijn vliegtuig naar Paaseiland wel.

Ongerept

Ik moet zeggen: op de flaptekst staat het erg joli. Eeuwenoude mummies met zwart haar, zonsopkomst boven die geisers, kuddes llama's, en inderdaad, Ians bezoekje aan een ruimtecentrum dat met hun telescoop kan prijsschieten met die glasheldere, open Chileense lucht. Al dat is er te zien. Maar die ratel van de host mag echt wel 's even wat stiller, zo hier en daar.

Ik raad iedereen een vakantie naar Chili aan, het is verpletterend anders en overweldigend. Onbedorven, ongerept, toeristen worden prima geaccommodeerd maar niet fijngeknepen in de toeristenmolen. Wie er geweest is, kan zich bij Ians enthousiasme alles voorstellen.