Journey to the End of the Night

Onaangenaam realistische gangsterfilm die zich afspeelt in het groezelige onderwereldmilieu van Sao Paolo in Brazilië.

Hoofdrolspelers in deze gangstersetting zijn vader en zoon, gespeeld door Scott Glen en Brendan Fraser. Ze leven allebei aan de duistere zijde van het bestaan. En om er zelf nog een schepje bovenop te doen, houdt de zoon het met de vrouw van zijn vader. En dat kleine kereltje dat er rondloopt, is dat dan zijn tweede zoon of zijn kleinkind?

Drugs

De pitch is dat de vader annex bordeelhouder een koffer in zijn bezit heeft gekregen met drugs. Een boze echtgenote rekende in zijn bordeel ter plekke af met haar overspelige man, en de koffer die de man bij zich had bleek propvol te zitten met het witte poedergoud. Voorde kust ligt een schip aangemeerd met Afrikanen met interesse voor de koffer.

Is die hoerenwereld en die drugsscene al groezelig, deze Afrikanen willen ook nog eens flink winst maken op de drugs om wapens voor te kopen ter ere van hun glorieuze rebellenstrijd thuis.

Mis

De Afrikaanse bordenwasser in de keuken (Mos Def) blijkt hetzelfde dialect te spreken als de mensen op de boot. Hij wordt derhalve met de koffer op pad gestuurd, en de bedoeling is dat hij subiet terugkomt met het geld. Maar er gaat van alles mis tijdens zijn reis, en onder de hoogspanning van het wachten barst de spanning tussen vader en zoon ook uit zijn voegen.

Op de Afrikaanse bordenwasser na - Def is wederom zeer charming - is er werkelijk niet één aangenaam mens in deze thriller. Dat is tegelijkertijd een van zijn verdiensten, want waarom pretenderen dat bordeelhouders, potentiële rebellen en drugsdealers aardige mensen zijn? Het hele milieu in Journey is zo schmotzig als een klont oorsmeer, en wie erin belandt kan het zich ook eigenlijk helemaal niet veroorloven om de schattebout uit te hangen.

Geen houvast

De grofkorrelige filmstijl met hallucinerende beelden versterkt dit gegeven. Alsof er nergens houvast is in deze undergroundomgeving van bedrog, hebzucht en paranoia waar zelfs vader/zoon-relaties niks voorstellen. Het is misschien wel té groezelig allemaal, anderszins is het te waarderen om het realisme van dit stukje onderbuik van Sao Paolo te verbeelden zoals het is. Toch wel.

Tip de redactie