Maigret

Eerste serie met 6 afleveringen van de Franse commissaris Maigret, naar de boeken van de Belgische schrijver Georges Simenon.

De Franse acteur Bruno Cremer had nogal een rotsblok voor zich liggen om uit de weg te ruimen. De rol van Maigret, die hij in dit seizoen speelt, was 23 jaar lang vervuld door Jean Richard. In termen van Maigret-fans is dat net zoiets als in de voetsporen treden van Lady Di, maar bon dieu, Cremer is geen Camilla. Zijn bariton, zijn fysiek, zijn charisma en subtiele, nauwelijks merkbare beweging van zijn wenkbrauwen vormen een Simenonsiaanse Maigret van formaat.

Parijs jaren '50

Dat obstakel is dus al geslecht. Tweede aspect, maar niet minder belangrijk, is de sfeer van Maigret zoals vereeuwigd door Simenon. De misdaadverhalen spelen zich af in het Parijs van nét na de oorlog, in de jaren vijftig. De troosteloosheid zegeviert, want les Parisiens zijn nog maar nauwelijks bekomen van de gruwel van WO2. In cafés, bordelen en afbladderende huizen die blèren om wederopbouw, trachten de Fransen hun joie-de-vivre weer terug te vinden.

De echo van het bevrijdingsfeest is allang uitgestorven, en de opleving van de jaren 60 is nog niet in zicht. Dit is het decor voor Maigret. Die nog een stapje dieper moet afdalen dan de gemiddelde mens, want zelfs na de oorlog worden er in het bevrijde Frankrijk moorden gepleegd. Alsof er al niet genoeg doden zijn gevallen.

Geen andere uitweg

Wat maakt dat deze Maigret-serie psychologisch sterk. Moord is van alle tijden, onder elke omstandigheid. Mensen blijven altijd mensen, en het koesteren van het leven, ook na zo'n oorlogstijd, faalt du moment de emoties geen andere uitweg zien dan.

Maigret is de aartsvader van de rechercheurs die her en der in Europa later gestalte zouden krijgen. Nors, gesloten, maar met een zwak voor de zwakheden der mensheid. Begrip voor het maken van fouten lijkt de eerste verdienste te zijn om erachter te komen wie wat heeft uitgespookt. Cremer overtuigt als de commissaris die stukje bij beetje een relatie opbouwt met de verdachten. Hij is meer biechtvader dan politieman op het moment dat de dader doorslaat.

Pijptabak en wijn

In deze Maigret-serie wordt dat thema verduiveld goed uitgespeeld. Maigret stopt zijn pijp, puft wat rookwolkjes uit, bestelt nog een witte wijn aan de toog (als de wijn goed is, wat hij niet nalaat te vragen) en wint met de dag meer terrein. De misdadigers van Maigret zijn geen inslechte criminelen die uit waren op geldelijk gewin.

De misdadigers van Maigret zijn mensen die een uitweg zochten in een hopeloze situatie die zij zelf niet langer aankonden. Daarbovenop steekt nu hun geweten vanwege hun daad. De moraal bij deze mensen is, de jaren vijftig indachtig, nog altijd hoog. Dus wat voelt het dan als een opluchting om bij deze Maigret, deze grote man in alle opzichten, een bekentenis af te leggen.

Tip de redactie