Documentaire over überhippie John Lennon, die van muzikant tot activist opklom en vrede alom predikte - tot ongenoegen van the powers that be, aldus het duo David Leaf en John Scheinfeld

Leaf & Scheinfeld schreven het scenario en deden tevens de regie. Als een cultureel pamflet van de jaren 60 en 70, zijn ze geslaagd. Om te laten zien hoe de muzikale carrière van Lennon een politieke wending nam, eveneens. Maar hun voornaamste punt, Lennon als staatsgevaarlijk individu van de Nixon-regering, wordt niet bevredigend gestaafd. De kogel kwam van rechts, lijken ze te willen zeggen. Mwoah.

Beatlemania

Het duo heeft wel een enorme collectie archiefbeelden bij elkaar weten te krijgen. Die beslaan de begintijd van de Beatles (mét jeugdfoto's van Lennon) en de Beatlemania in zwart/wit, tot aan de grofkorrelige kleurfilmpjes van de flowerpower-era.

We zien de scherpgebekte Lennon tijdens interviews in elke denkbare nieuwsshow van die tijd, waarin hij zijn uitspraken moet verklaren, afzwakken of er nog een schepje bovenop gooien als zijn rebelse karakter opspeelde.

Thema's

De thema's die worden aangesneden zijn Lennons relatie met Yoko Ono, zijn kruistocht tegen de oorlog in Vietnam en zijn proces tegen de Verenigde Staten die hem als persona non grata wilden uitzetten. Na viereneenhalf jaar kreeg hij eindelijk het felbegeerde greencard van hetzelfde land dat hij op elk politiek vlak bekritiseerde.

Politieke macht van een artiest

We kunnen uit de beelden opmaken dat Nixon de Beatle als verdacht beschouwde. Vooral toen er na een groots popconcert een gevangene vrijkwam die 2 jaar had uitgezeten van de 9,5 jaar waartoe hij veroordeeld was nadat hij twee undercover agenten 2 joints had aangeboden.

Het toegestroomde publiek joelde uitzinnig toen Lennon speciaal als pleidooi voor zijn vrijlating een liedje had gecomponeerd. Enkele dagen later werd de gedetineerde op vrije voeten gesteld, en de regering (mét FBI-directeur Edgar J. Hoover) waren ontzet. Was de kracht van de artiest al zó sterk geworden?

Afgetapte telefoonlijn

Maar ondanks dat Lennons telefoonlijnen werden afgetapt en al zijn bewegingen in de gaten werden gehouden, ging hij door. Zijn haar groeide tezamen met zijn vredelievendheid. Met zijn gitaar en zijn songteksten, en zijn onafscheidelijke Yoko, pleitte hij onvermoeibaar tegen de oorlog in Vietnam, geheel conform de tijdgeest van de nieuwe generatie die vrede op aarde predikte voor alle mensen.

Analoog aan deze nostalgie zien we ook optredens van de leider van de Black Panthers, die aan hun eigen emancipatiezaak werkten.

Heisa

Als compilatie van een bloementijdperk met zwarte randjes, komen Leaf & Scheinfeld een heel eind met de documentaire The U.S. versus John Lennon. Maar de talking heads voegen verder niets toe aan wat we al niet allemaal wisten van die tijd, en ook Yoko blijft teleurstellend op de vlakte met enkele platitudes over Lennons pacifistische gedrevenheid.

Ondanks een lawine aan archiefmateriaal wordt de echte pointe van de titel verder niet onderbouwd. Dus waarom dan al die heisa om er sowieso aan te beginnen?