Natuurdocumentaire over de paartijd op de stranden van een sub-Antarctische eilandengroep, met koddige pinguïns, lobbige zeeolifanten, alerte aasvreters en andere interessante hoofdrolspelers.

De locatie is een afgelegen eilandengroep in de Indische Oceaan, waarvan één Amsterdam heet. Vernoemd naar het schip Nieuw Amsterdam waarmee Anthonie van Diemen in 1633 naar Java ging, en die langs deze eilanden voer. Een schitterende, ongerepte omgeving van vulkanische oorsprong, en je ontkomt niet aan een glimpje jaloezie jegens de cameracrew die zo lang tussen al dit moois heeft mogen verblijven om de broedgewoontes van de bewoners vast te leggen: pinguïns, zeeolifanten en allerlei vogelsoorten.

Harems en monogamen

Sommige diersoorten komen elk jaar het strand op om te paren, anderen moeten het stellen met één wipje in de twee jaar. We zien de koddig waggelende, monogame pinguïns naast de zeeolifanten (die met aardappelvormig flapneusje) waarvan één mannetje een hele harem van soms wel 100 vrouwtjes erop nahoudt. Op het vasteland laten de dieren elkaar voornamelijk met rust, op de macho zeeolifantenmannetjes na die elkaar aan stukken scheuren. Dit scherp in tegenstelling tot de pinguïns die saampjes tijdens de draagtijd stoïcijns met het ei warm weggeborgen onder een buikplooi hun jonk afwachten.

Kraamvisite

De loodzware zeeolifantenvrouwtjes hobbelen onhandig het strand op en liggen daar enorm te wezen, totdat de kleine uitfloept en meteen heel lief begint te blèren. De aaseters (vogels) komen meteen op kraamvisite om de navelstreng en de placenta op te vreten: zo houden ze het strand keurig schoon. Maar waar ze echt hun buikje aan rond kunnen eten zijn aan de talrijke dode zeeolifanten die hun dominantiestrijd niet hebben overleefd. De snavels van de vogels verdwijnen diep onder de speklagen waar vet, vlees en ingewanden eruit worden gescheurd totdat er van de vier ton (!) wegende gigant niets meer over is dan een paar botjes: zo'n klus is in een paar dagen gepiept.

Dronken zeelui

In de oceaan zelf, hun voedselbron, is het een stuk gevaarlijker. De ouders duiken de golven in om voedsel te verzamelen voor hun donsbruine pinguïnjonkies en baby-zeeolifantjes, waar zij op hun beurt weer een voedselbron vormen voor orca's. Maar de kleintjes moeten eten, en het instinct trekt ze het zeewater in. Het is buitengewoon grappig als de pinguïns na zo'n jacht weer aan land komen: de woeste golven hebben de dieren zo heftig door elkaar gehusseld, dat ze wel op dronken zeelui lijken. Het evenwicht moet zich herstellen, dus ze klappen linksom, rechtsom voorover en achterover.

Planet Wild-serie

Penguin Baywatch is het zesde deel uit een documentaireserie Planet Wild. De speelduur is ongeveer 55 minuten en dat is uren te weinig. Het is eindeloos goed kijken naar de parmantig rondstappende pinguïns, en al helemaal al ze hun kleintjes hebben. Hun reis gaat van Olifant Eiland via Paradise Bay naar Adelieland, zoals de voice-over ons vertelt. Prettig ook, zo'n voice-over, met alleen dieren in beeld. Leuker dan zo'n ijdeltuitmens dat constant met hun porem voor de camera het uitzicht verspert op wat wij willen zien.