Raymond van Barneveld begint zaterdag na een dramatisch jaar met tegenslagen op sportief en privégebied vol twijfels aan het WK darts in Londen. De 52-jarige Hagenaar neemt na het toernooi afscheid van de sport. "Het is allemaal leuk en aardig, maar op een gegeven moment word je gewoon vergeten."

Het is aan het begin van de mediadag in de Rileys Sports Bar Haymarket in het centrum van Londen als Van Barneveld door de persvoorlichter van de PDC wordt gevraagd om op de foto te gaan met de trofee van het WK. Hij knikt, pakt het loodzware ding op, geeft er een stevige kus op en zet hem een paar tellen later weer op de grond.

"Natuurlijk dacht ik bij het kussen aan mijn wereldtitels", zegt Van Barneveld daarna zittend op een barkruk tegen NUsport. "Ik heb het hele jaar moeten opgeven voor mijn laatste WK. Het doet vreselijk veel pijn dat ik me niet overal voor heb gekwalificeerd om de mensen gedag te kunnen zeggen, maar het is misschien ook wel beter zo. Als ik op een van die toernooien goed had gepresteerd, ging ik er toch over nadenken om nog een jaartje door te gaan."

Van Barneveld blijft na de prestaties van de afgelopen twaalf maanden bij zijn standpunt om na het WK te stoppen als professioneel darter. Hij degradeerde voor het eerst uit de Premier League of Darts en pakte doordat hij uit de top van de wereldranglijst verdween, niet eens een ticket voor onder meer de World Matchplay, de World Grand Prix en de Grand Slam of Darts.

Het leverde een mentale worsteling op. "Dit leven trekt alles uit me. Elke keer heb ik weer die depressies. Als je steeds verliest, is dat even vol te houden, maar geen jaren. Mijn laatste grote titel (de Premier League of Darts, red.) dateert uit 2014. Geloof me, we leven vandaag de dag in een maatschappij waarin het draait om winnen. Ik heb de laatste vijf jaar rondgewandeld in deze wereld met het idee dat ik er niet meer bij hoorde."

'Ik verlang ernaar om gewoon weer Raymond te zijn'

Van Barnevelds laatste jaar is op zijn zachtst gezegd turbulent te noemen. Een korte bloemlezing: er werd ingebroken in zijn woning waarbij zijn vrouw werd mishandeld, hij ligt in scheiding en kondigde na de afgang in de Premier League of Darts in 'zijn' Rotterdam Ahoy per direct zijn afscheid aan, om daar de volgende dag al weer op terug te komen.

Maar na het WK, dat voor hem zaterdag begint met een wedstrijd tegen de Amerikaan Darin Young, is het echt klaar. "Ik heb geen zin om op deze manier door te gaan met mijn leven. Als ik verlies, voelt het alsof een dierbare van me is overleden. Ik wil gewoon weer Raymond zijn, daar verlang ik naar. 21 jaar geleden, toen ik voor het eerst wereldkampioen werd, heb ik een masker opgedaan en dat masker mag nu eindelijk eens een keer af. Lekker opaatje spelen."

Van Barneveld heeft om het tij te doen keren zo'n beetje alles geprobeerd. Haptonomie, hypnose, EMDR (een therapie die met name gebruikt wordt bij een posttraumatische stressstoornis), testosteroninjecties: het kon allemaal niet gek genoeg. Maar bijna niets hielp. Een finaleplaats op de New Zealand Darts Masters en een Players Championship, meer zat er niet in dit jaar.

"Ik ben in een draaikolk terecht gekomen waarin ik elke uitstekende hand wil grijpen om beter te worden. Als morgen iemand tegen mij zegt: 'Trek een groene sok aan en dan ga je weer winnen', dan trek ik die sok aan. Ik ben 35 kilo afgevallen, maar was een betere speler toen ik ruim boven de 100 kilo woog. Toen stond ik misschien wat stabieler op mijn voeten, ik heb geen idee."

Raymond van Barneveld wordt geknuffeld door de fans in Rotterdam Ahoy tijdens de Premier League of Darts. (Foto: Pro Shots)

'Ik teken voor het eerst in mijn leven voor een tweede plaats'

Zijn slechte jaar zorgt ervoor dat de verwachtingen rondom Van Barneveld laag zijn voor zijn laatste WK. Een zesde wereldtitel en een tweede bij de PDC lijkt mijlenver weg. Het recente verleden biedt ook weinig houvast, want hij werd vorig jaar al in de eerste ronde uitgeschakeld door de onbekende Litouwer Darius Labanauskas.

"Als ik nu moet tekenen voor het bereiken van de finale en die vervolgens verliezen, dan doe ik dat meteen. Kan je nagaan hoe wanhopig ik ben. Dat heb ik in mijn hele leven nog nooit geroepen, maar door dit jaar word je wel realistisch. Ik moet mezelf er wel op voorbereiden dat het een mooi WK kan worden. De dingen doen die ik als zeventienjarig jongetje deed op de zolderkamer. Misschien dat de passie en het geloof dan terugkomen."

"Mocht het mislukken, dan hoop ik dat ik volgend jaar tegen mezelf kan zeggen: 'het was allemaal nog zo slecht niet, Ray. Ga genieten. Ben blij dat je de sport op de kaart hebt gezet'. Ik zal nooit trots op mezelf kunnen worden, daarvoor heb ik te veel walging voor mezelf opgebouwd. Het is allemaal leuk en aardig, maar op een gegeven moment word je gewoon vergeten en dan is het klaar met de 'Barney Army'."