Hafid Bouazza is op 51-jarige leeftijd overleden nadat hij enige tijd ziek was. De auteur begon veelbelovend, maar zijn oeuvre kwam onder druk te staan door zijn levensstijl.

"In mijn eerste jaar in Nederland kreeg ik dagelijks op het schoolplein te horen: 'Vieze Turk, rot op naar je eigen land.' Van meisjes uit de klas leerde ik dat ik moest zeggen: 'Vieze kaaskop, rot jij op naar je eigen land.' Kinderen pesten elkaar. Daar word je weerbaar van. Na een paar maanden hield het op", zegt Bouazza in 2014 in Trouw.

Maar Bouazza herinnert zich ook de goede eerste indrukken van zijn nieuwe thuisland. "Ik kwam in een soort wonderland terecht. Mijn vader deed de deur open, drukte op een knop en daar was licht. Opeens kregen we televisie. Waar wij vandaan kwamen, was geen gas en geen elektriciteit", zegt hij in 2014 in Human.

Op zijn dertiende - Bouazza zit dan op het atheneum - raakt hij in de ban van middeleeuwse literatuur. Op zijn negentiende debuteert de schrijver met het boek De Voeten van Abdullah, waarmee hij direct de E. du Perronprijs wint. Daarna volgen meerdere romans (waaronder Momo en Salomon), essays en vertalingen. In 2003 is hij te gast in het programma Zomergasten.

Bouazza wordt in 1970 geboren in Oujda, in het noordoosten van Marokko. Op zevenjarige leeftijd komt hij met zijn familie in het Zuid-Hollandse dorp Arkel terecht. Ze behoren tot de eerste generatie gastarbeiders. Zijn vader werkt in de staalfabriek. In Arkel wordt Bouazza ook geconfronteerd met racisme.

Bouazza kenmerkt zich tijdens zijn leven ook door zijn kritiek op de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Op televisie verkondigt hij niet meer gelovig te zijn en in 2002 schrijft hij voor NRC zijn eerste artikel over zijn onvrede.

Ook in Trouw: "Waar ik bang voor ben, is dat de beweging naar individualisering die er nu is onder Nederlandse Marokkanen wordt vertroebeld door wat Geert Wilders op die verkiezingsavond heeft gezegd. Als je als Marokkaan nu opstaat tegen je gemeenschap, word je een Wilders-aanhanger genoemd. Een Marokkaans meisje schreef mij dat ze bang is dat ze op Twitter daarvoor wordt uitgemaakt. Ik zei: dan stop je toch met Twitter? Ik ga toch ook niet steeds mijn naam googelen om te zien wat voor vreselijks ze over me zeggen?"

'Een dronkelap is niet alleen maar een dronkelap'

Door overmatig drank- en drugsgebruik verzwakt Bouazza zichzelf en zijn oeuvre. Meer dan eens wordt hij opgenomen in het ziekenhuis om aan levercirrose behandeld te worden, maar in interviews laat hij weten dat stoppen met drinken geen optie is.

"Een dronkelap is niet alleen maar een dronkelap, hij is veel meer dan dat. Een homo is niet alleen maar een homo, net zomin als een schrijver alleen maar een schrijver is. Het is misschien makkelijk voor mensen om anderen te brandmerken, het geeft ze duidelijkheid en houvast, maar het is het tegenovergestelde van kennis", zegt hij in Psychologie Magazine.

Bouazza had twee kinderen bij twee verschillende vrouwen en was met hen verwikkeld in een strijd om omgangsregelingen.

"Dat heeft mij veel tijd en geld gekost en ontzettend veel hartenpijn. In Nederland sta je als vader nergens. Je maakt een vrouw zwanger, je kind komt op de wereld en dan mag je er geen omgang mee hebben. Dat vond ik vernederend, minachtend en pijnlijk", zegt hij daar in Human over.