Margriet van der Linden ontdekte 'eenzaam meisje' door schrijven roman

Journalist Margriet van der Linden stopte ruim twee jaar geleden als hoofdredacteur van Opzij en begon aan haar eerste roman. Voor het autobiografische De liefde niet ging ze terug naar haar jeugd waarin geloof een grote rol speelde. 

De 45-jarige Van der Linden groeide op in een streng gereformeerd gezin en worstelde met haar seksualiteit. De hoofdpersoon in haar romandebuut heeft alleen haar beginletter M gekregen.

"Ik heb wel een eenzaam meisje ontdekt", vertelt ze over haar schrijfproces. "Dat als een ijzeren Hein maar doorakkert in het leven, omdat ze geen andere keuze heeft. Iemand die eerst alle opties afstreept, maar ze werkten allemaal niet."

Ben je gespannen door de reacties?

Natuurlijk is het het allerleukste als iedereen dit boek juichend gaat ontvangen. Dat is met alles wat je doet het allerleukste, maar dingen die je in de spotlights doet, hebben een grote kans flink te worden beschoten. Dat is soms terecht en soms is dat niet terecht. Daar kun je eigenlijk niet zo veel tegen doen. Ik hoop dat het een publiek vindt.

Het viel me op dat je zoveel details uit je jeugd nog herinnerde. Komt dat allemaal uit jezelf of heb je veel opgezocht?

Nee, wat dat betreft heb ik een olifantengeheugen. Het enige wat ik heb gedaan om in de stemming te komen, is geluisterd naar muziek uit de jaren tachtig en negentig. Dat wist ik ook nog wel vrij goed, maar het bracht me terug naar het tijdsbeeld. Dat is het enige wat ik heb gedaan. Ik ben heel opmerkzaam, dat klinkt zo naar, maar ik zie gewoon veel.

Je beschrijft dat je in een tennisblad Martina Navrátilová zag en dat maakte behoorlijke indruk.

Dat was bij mijn grootmoeder, toen was ik nog echt heel jong. De hoofdpersoon was tien. Zij las erover in een roddelblad. Er was een schandaal uitgebroken, want die beroemde tennisster bleek van de vrouwen te zijn. Dan is het eind jaren zeventig begin jaren tachtig. In die kringen werd daar toen niet zo heel fraai over gedacht. Toen ik het las kon ik alle optelsommetjes nog niet maken, maar de hoofdpersoon ervaart een zekere opwinding. Niet seksueel, maar er wordt iets in haar wakker gemaakt. Dat komt pas jaren later terug als een vriendinnetje op tennis mag. M gaat mee en raakt in de ban van dat spel en in de bibliotheek in tennisbladen treft ze die vrouw weer aan. Dan gaat ze wel die optelsom maken.

De tennisster blijft ook heel lang bij de hoofdpersoon.

Ja, zij vormt een soort van tweede leven. Er is de realiteit en er is een leven in haar hoofd waar die vrouw altijd is. Misschien heeft het ook wel met het geheugen te maken, misschien zit fantasie daar wel tegenaan. Dat ze een heel rijk palet in haar hoofd heeft met een tweede leven, waarin die vrouw nogal een prominente rol heeft.

Het had ook wel iets obsessiefs.

Op een bepaald moment wil ze het ook niet meer. Ik hoop dat de lezer dat gaat opvallen. Mensen zeggen ook wel eens: waarom moet je dat allemaal uitdragen op wie je valt. Met andere woorden val mij niet lastig met jouw verhaal. Het gaat om het bij elkaar brengen van twee werelden. Als je het uit elkaar houdt en het blijft bij fantaseren, dan werkt het niet.

Wanneer heb je dat tweede leven kunnen loslaten?

Dat was toen ik, of M in die fantasiewereld zichzelf durfde te zijn. Dus durfde te fantaseren dat ze zelfs met die vrouw in bed lag. Dat het de realiteit kon zijn, niet met die vrouw, natuurlijk niet. Maar het idee van: dit ben jij. Ga je dat maar toe-eigenen. Dat heeft lang geduurd omdat er allerlei religieuze apen en beren op de weg stonden, die vonden dat het niet kon.

Je zat tijdens het schrijfproces ook in Wie is de Mol? Hoe ging dat samen?

Dat was nogal een uitstapje, letterlijk. Eigenlijk heeft dat iets langer dan negen maanden geduurd. Vanaf het moment dat ik wist dat ik de mol was en dat het naar buiten kwam. Het is een spel en het is ontzettend leuk, maar tegen het einde van de bekendmaking dacht ik: het wordt tijd dat het verkondigt wordt. Ik zat namelijk wéér in een tweede universum, waar alleen ik het wist. Maar ik had er ook veel aan. Ik dacht: Ik ken dat wel. Het gevoel dat je je mond houdt, omdat het er niet toe doet wat jij in deze groep bent."

Het is ook wel heel onwerkelijk om zo met een groep om te gaan.

Het is een voortdurend gepingpong. Je zit met zijn allen in een extreme situatie. Vriendschappen en emoties ontwikkelen zich met een enorme snelheid. Binnen de kortste keren waren Martine (Sandifort, red.) en ik en Chris (Zegers, red.) en ik maatjes. Dat is een soort extra relatie en ik heb gewoon op een gegeven moment rücksichtslos Martine gedumpt en ben bij Chris gaan samenwonen. En ik zag wel aan haar dat het haar raakte, maar ook dat ze begreep: dit is een spel en die vriendschap zit goed. 

Komt er een nieuwe roman aan?

Ja. Toen ik het aan het schrijven was voelde ik het. Enkele mensen die ik heb laten meelezen zeiden: er moet een vervolg komen. En dat komt er ook.

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie