Uiteenlopende rechtszaken en een wetboek waar voetafdrukken opstaan. De verdediging is een interessante en spannende nieuwe Grisham-thriller. 

De rechtbankthrillers van John Grisham zijn amper meer te tellen. Hij schrijft er zoveel, dat er inmiddels een online discussie gaande is of Grisham gebruikmaakt van co-auteurs, die het meeste schrijfwerk doen terwijl hij zelf op de golfbaan staat.

Niettemin draagt De verdediging Grishams onmiskenbare signatuur: de advocaat die uithaalt naar de mazen in de wet en er zelf ook gebruik van maakt. Hij heet Sebastian Rudd, en kondigt zichzelf aan met de woorden: "Laat me je alvast waarschuwen. Ik ben allesbehalve een doorsnee advocaat."

Complexere maatschappij

Met Rudd lijkt Grisham een stapje verder te gaan in een steeds complexere maatschappij die steeds complexere verdedigingsstrategieën vereist. Rudd zoekt herhaaldelijk de grenzen van de wet op en heeft geen vaste kantoorruimte.

Hij regelt zijn werkzaamheden vanuit zijn bestelbus, mede omdat het veiliger voor hem is als hij mobiel blijft. Dat gegeven lijkt gemodelleerd naar Michael Connelly's Lincoln Lawyer, maar dan zonder Connelly's humor. Humor is nooit Grishams sterkste kant geweest.

'Dark side'

Rudd is gescheiden en ligt constant overhoop met zijn ex-vrouw, met wie hij een zoontje heeft. Hij heeft een weinig spraakzame assistent die Partner wordt genoemd, hij houdt van golf en ook van kooigevechten, waar gespierde houwdegens elkaar tot moes slaan in een ruimte die tot de nok is gevuld met schuimbekkend publiek dat hoog inzet op winnaars.

De advocaat heeft een dark side en is daarmee een ideaal personage voor het steeds schimmiger gebied van de rechtspraak in de VS. Enerzijds hekelt Grisham het rechtssysteem met een zaak waarin burgers de dood vinden door buitenproportioneel voortvarend politieoptreden.

Anderzijds worden er schurken opgevoerd bij wie dat buitenproportionele optreden de enige remedie is. Vaak wordt Rudd geconfronteerd met mensen die hij volgens de wet uit de wind moet houden terwijl hij ze het liefst zelf zou doodschieten.

Bedreven verhalenverteller

Dat ambivalente karakter wordt in moreel opzicht niet als zodanig uitgewerkt. Grisham is eerder een bedreven verhalenverteller en schrijft met gepatenteerd kwikzilveren pen over rechters, verdachten, slachtoffers en openbaar aanklagers die in smeuïge zaken zijn verwikkeld. Zo is er een lichtgeraakte kooivechter die zijn scheids aanvalt, een gedupeerde burger die het opneemt tegen de staat en een zaak van een sinds een jaar verdwenen meisje.

Er is een samenhang bij deze uiteenlopende rechtszaken, maar aanvankelijk is Rudd de enige bindende factor, waardoor het eerste deel van het boek nog iets willekeurigs heeft. Grisham is op zijn best waar hij zijn advocaat laat konkelen in diverse wespennesten. Dat in De verdediging niet uitsluitend de letter der wet maar Rudd bepaalt wat kan en wat niet kan, is een interessante ontwikkeling in Grishams werk. En het is zijn ervaren pen die de plotlijn van het verdwenen meisje een bloedspannende wending geeft.

A.W. Bruna Uitgevers