Anne is vernieuwend theater, zowel in visueel/technische zin als het hoofdpersonage zelf. Groots opgezet, groots uitgevoerd klassiek theater aangevuld met contemporaine visuele middelen van wereldallure.

En een aangrijpende toevoeging aan de nagedachtenis van het Joodse meisje. We krijgen een glimp te zien van de Anne die had kunnen zijn, als ze niet met haar familie in augustus 1944 was opgepakt in het Achterhuis. 

Even tonen schrijvers Jessica Durlacher en Leon de Winter ons, in het begin van deze imposante toneelvoorstelling, een levendige jonge vrouw in Parijs, die met vrienden in een café zit en kennismaakt met een uitgever die geïnteresseerd is in haar verhaal.

Dan veranderen de beelden op de reusachtige panelen op het zestig meter brede podium, en gaan we terug naar Amsterdam 1942, als Anne nog op het Merwedeplein woont - de Franse uitgever blijft 'dehors troupe' op het podium, als haar toeverlaat  en eerste toehoorder van het dagboek.

Op het Merwedeplein wordt Anne's dertiende verjaardag gevierd in dan nog min of meer gelukkige omstandigheden, figuranten fietsen over het podium en het geheel heeft vooralsnog het aanzien van een gewone doorsnee familie in de stad.

Schreeuwende Hitler

Tot met een overrompelend visueel spektakel de bekende beelden van een schreeuwende Hitler en marcherende nazi's op de projectiepanelen verschijnen, en pijnlijk ontroerend zichtbaar wordt hoe de kleine Anne op het toneel bijna letterlijk wordt verpletterd onder de stampende laarzen van de geschiedenis.  

Ze krijgt twee jaar uitstel, tezamen met haar familie, in het Achterhuis van Miep Gies. Kort nadat de Franks daar hun intrek hebben genomen, duiken daar ook het gezin Van Pels en tandarts Pfeffer onder, die het met elkaar in dat gekmakend krappe onderkomen moeten zien te bolwerken en waar het inspirerende karakter van de intelligente, eigenzinnige Anne Frank zich onderscheidt.

Wanhoop

Er zijn momenten van wanhoop, we zien haar woorden aan Kitty op de panelen verschijnen, en hoe haar schrijftalent zich gaandeweg ontwikkelt en haar zinnen steeds beeldender worden. Ondanks het visuele vertoon heeft regisseur Theu Boermans de nadruk gelegd op het vertellen van dit verhaal op het onderduikadres, waarheidsgetrouw en ingetogen.

Door die ingetogenheid is het claustrofobische van Het Achterhuis zelfs in een enorme zaal van het nieuwe Amsterdam Theater, met dat immense podium, overtuigend verbeeld. En Rosa da Silva in de rol van Anne is een actrice die met haar beweeglijkheid en met haar mooie, welluidende stem de hele zaal weet te bereiken.

In deze voorstelling werkt het uitstekend hoe nietig ze op dat podium lijkt, en hoe de zinnen uit haar dagboek zich op die panelen in symbolische zin al over het enorme publiek verspreiden.

Slotscène

Wat ze zo graag wilde, zoals Durlacher en De Winter in de sterke slotscène laten zien, want deze voorstelling eindigt niet met het noodlottige bonzen op de muur op 4 augustus 1944. Vader Otto Frank (innemend vertolkt door Paul R. Kooij), die het als enige zou overleven, neemt dan het woord en spreekt het publiek toe vanaf een leeg podium, voor grijze panelen nu zonder beelden.

En hij vertelt hoe Anne, haar zusje Margot, hun moeder, de familie Van Pels en meneer Pfeffer uiteindelijk aan hun einde kwamen. Als daarna de panelen weer openschuiven, openbaart zich de loden geschiedenis van de zes miljoen in beeld, stil, krachtig, overrompelend, en dan stapt Anne naar voren, met dat dagboek in haar handen geklemd.

Haar hoopvolle en ambitieuze dromen heeft ze de hele voorstelling door overeind weten te houden, maar op dat moment vraagt ze zich vertwijfeld af of haar verhaal wel gehoord zal worden. Dat het meisje nooit zal weten hoe wereldberoemd ze zou worden, is hier intens en liefdevol verbeeld, maar o zo hartverscheurend.