UTRECHT - De tweede avond van het Le Guess Who? festival in Utrecht kent de nodige verrassingen, waaronder een intiem optreden in een werfkelder, een gevallen held en ontwapenende folkpop.

De tweede avond in de zaal aan de Oudegracht mag worden geopend door de uit Toronto afkomstige Basia Bulat. Op tour met een violiste en haar broer op drums brengt zij haar eigen ontwapenende folkpop, en zo ook in Tivoli.

Met het nodige plezier wordt een set van leuke liedjes neergezet. Haar zorgeloze houding is aanstekelijk, en haar kleine liedjes vermakelijk. Met charme en haar prachtige volle stem pakt zij Tivoli volledig in.

The Shaky Hands

De vrijdagavond in Ekko begint een stuk minder veelbelovend, met The Shaky Hands. Het Amerikaanse viertal maakt gedegen folkrock, die echter nergens echt beklijft. Een vermakelijke band, maar niet iets waar we nog veel van gaan horen.

Opvolgers Deer Tick beloofden een van de spraakmakende acts van deze editie van Le Guess Who? te worden, maar maken die belofte verre van waar. De Amerikanen opereren in de indiefolk-hoek van Tallest Man On Earth en Bowerbirds, maar lijken zichzelf hierin niet bepaald serieus te nemen.

Pipo

Zanger-gitarist John McCauley komt met een geschminkt pipo-gezicht het podium op met de uitleg: 'you thought you were coming to a show, but it's the circus'. Daarnaast bazelt hij wat over hashkoekjes en dronken zijn, terwijl hij wiebelend achter zijn microfoon staat.

Deze band is ófwel te zat/stoned om zich morgen deze show te herinneren, of het vijftal houdt er een uitermate bizarre podiumpresentatie op na. Geen goede eerste indruk, volgende keer iets minder diep in het glaasje kijken graag.

Alexander Tucker

Na wat opstartproblemen door technische mankementen, begint Alexander Tucker in de Helling aan het echte bouwen. Live zijn eigen stem en fingerpicking samplend wordt een stevig huis gestapeld dat uiteindelijk het liedje gaat vormen.

En die liedjes klinken, mede dankzij de strakke herhaling van de samplers en het daarmee opgelegde repetitieve karakter haast als een soort folkmantra. Atmosferische muziek, waarbij het vooral leuk is om te horen hoe het eindresultaat tot stand komt en daarna mee te deinen in de golven van herhaling.

Evan Dando

Heel veel introductie heeft hij niet meer nodig, Evan dando. Naast The Tragically Hip wellicht de bekendste artiest die dit jaar op Le Guess Who? staat. Toch staat hij op het podium van Tivoli Oudegracht alsof dit de eerste keer is, alsof hij niet wil weten dat er überhaupt mensen in de zaal zitten.

Dando speelt veel van zijn oudere werk. Dat lijkt ook precies wat het publiek wil, want daar wordt ook het meest enthousiast op gereageerd. Helaas gebeurt dit af en toe wat afgeraffeld, alsof hij een trein of een shot moet gaan halen. Het gevoel bekruipt je te kijken naar gevallen glorie.

Audiotransparent

Het Groningse Audiotransparent heeft de meest opvallende lokatie van het festival: de Kargadoor, een vrij klein uitgevallen werfkelder, waar zich desondanks flink wat mensen in weten samen te pakken. Gezellig bij elkaar op houten bankjes en stoelen, of gehurkt in het gangpad.

Het vijftal speelt een mooie set, sterk leunend op het onlangs verschenen derde album Chekov Guns. De intieme setting in de kelder versterkt de melancholische sfeer van de nummers, die daardoor alleen maar sterker uitkomen. Dat achter deze geweldige band geen hele volksstammen aanlopen zal wel altijd een groot mysterie blijven.

Awkward I

Ook vrij onbegrijpelijk is het dat singer-songwriter Akward I voor drie man en een paardekop in Ekko staat te spelen. Aan de overkant van de grote plas zou Djurre de Haan met zijn spitsvondige liedjes ongetwijfeld op handen worden gedragen, in Utrecht komt het publiek gek genoeg niet verder dan een lauw applausje.

Early Day Miners

Al de hele avond staan er stoelen in de zaal van Tivoli Oudegracht, maar als Early Day Miners begint valt dat pas echt op. In tegenstelling tot Basia Bulat en Evan Dando is dit namelijk geen muziek voor een seated-show.

Niet dat Early Day Miners zich hier echt iets van aantrekt. Vol overtuiging worden met name de meer jaren ‘80 georiënteerde nummers van The Treatment gespeeld, in een aardige mix met het eerdere meer post-rockachtige materiaal. De inzet slaat echter voor een grootdeel dood neer op de stoeltjes.

Hoewel zij een strakke en gedegen set speelt vreet het idee in het hoofd dat ze op een kleiner podium hadden moeten staan. Nu was het een goede show voor de fans die bij de rest over de hoofden ging. Hopelijk komen ze snel maar eens terug moet voor een rondje langs de middengrote en kleine podia. Tivoli, Oudegracht is een paar maten te groot.

Six Organs Of Admittance

De psychedelische folk van Six Organs of Admittance vindt deze avond niet echt grond in De Helling. Veel onbedoelde feedback verstoord het geluid bij tijd en wijlen, waardoor met name de lange uitwaaiende psychedelische stukken niet altijd even goed uit de verf komen.

Bovendien zijn een aantal stukken - onbedoeld – syncopaat, iets wat in ieder geval niet begrepen wordt. Daar waar je van Six Organs Of Admittance zou verwachten dat ze vlammen, blijft het bij een soms wild wakkerend waakvlammetje. Gezien de reputatie van de band, lijkt het alsof ze hier met pfeiffer staan te spelen.

Gala Drop

Al afsluiter staat het uit Portugal afkomstige trio Gala Drop in de Helling. Meegereisd met Six Organs Of Admittance moet je je afvragen waarom, daar een groter gat tussen die twee haast niet mogelijk lijkt. Gala Drop maakt muziek voor op een afrobeatdansavond, maar de mensen die er zijn lijken niet te zijn gekomen om te dansen.

De mix van oude 303-electro met dub en hier en daar wat Afrikaanse ritmes, brengt niet meer dan wat heupen in beweging en behoorlijk wat voeten richting de deur. Jammer, want op zich geven ze een aardige dansset. Misschien soms wat eentonig, maar op een ander moment op een andere plek genoeg om op te dansen.

Verslaggeving:
Tjeerd van Erve
Ester Meerman