UTRECHT - In Utrecht is de derde editie van het Le Guess Who? festival van start gegaan. De eerste avond biedt een vrij avontuurlijk programma: van grunge naar ouwe rotten via psychedelische prog naar een ware aanslag op de trommelvliezen.

Grungefans voelen zich in Tivoli de Helling gelijk thuis bij Dead Confederate, de allereerste act op het festival. Ook valt het vijftal te omschrijven als het hardere neefje van My Morning Jacket of Band of Horses.

Veel mensen heeft de band uit Athens, Georgia helaas niet weten te trekken, waardoor deze eerste avond van Le Guess Who? een wat treurige start beleeft.

Tragically Hip

De oude rotten The Tragically Hip uit Ontario mogen het festival muzikaal openen in een bomvol Tivoli Oudegracht. Misschien een kleine zaal in verhouding tot de zalen die de band vult in thuisland Canada, maar precies geschikt voor de show die ze geven.

Terwijl het publiek traditioneel door de nummers heen kletst, proclameert Gordon Downie theatraal zijn teksten waarbij grootse en kleine gebaren niet worden geschuwd. The Hip overtuigt dan ook, en weet het publiek op haar hand. Een publiek dat enthousiast klapt en juicht bij begin en einde van ieder nummer, maar verder – terwijl Downie’s zakdoek rustig naar beneden dwarrelt – rustig doorbabbelt.

Tweak Bird

Het Amerikaanse Tweak Bird heeft nog geen volwaardig album op zijn naam staan, maar kan wel al een tour als voorprogramma van Tool op het cv bijschrijven. De broertjes Caleb en Ashton Bird hebben voor deze show een saxofonist/fluitist meegenomen, en weten met zo’n kleine bezetting een aardig vol geluid neer te zetten.

Hun bluesy psychedelische prog rock doet denken aan Black Mountain en The Mars Volta. De set had wel iets langer gemogen: na een krap half uur houden de heren het voor gezien.

A Place To Bury Strangers

De afsluiter van de eerste avond Le Guess Who? heeft de naam hard te gaan. Bij de merchandisetafel worden dan ook oordoppen in prachtige A Place To Bury Strangers doosjes verkocht. Toch is het niet zozeer de hardheid die de eerste paar liedjes de oren tart, maar de slechte balans.

Drums die qua geluid voor het podium liggen, basgitaar die verdwijnt op het moment dat de gitaar in de mix komt. Maar na wat geworstel met de knoppen staat het drietal uit New York te spelen als een geoliede machine die langzaam over je heen walst.

Een muur van feedback, waarin de zang op prachtige wijze verzuipt, wordt opgetrokken om pas bij de laatste tonen in te storten. Daarmee vervalt de band soms in een wat monotoon My Bloody Valentine/Medicine noise geluid, maar brengt het wel je trommelvliezen in de vooraf beloofde beroering. Had je dan toch maar de oordoppen gekocht.

Verslaggeving:
Martijn Eerens
Tjeerd van Erve
Ester Meerman

Le Guess Who? donderdag