ROTTERDAM – De Britse rockband Muse brengt zijn The Resistance Tour naar Ahoy en dat zal het publiek weten ook. Met een podiumopstelling waar stadionacts als AC/DC en U2 jaloers van zouden worden walst het drietal in dik anderhalf uur over de aanwezige fans heen.

Het eerste nummer van nieuwe plaat The Resistance is ook de opener van het optreden: Uprising.

‘We will be victorious’, zingt zanger Matthew Bellamy met zijn kenmerkende falsetto. Een zegetocht zal dit optreden zeker worden. Al was het alleen maar door de waanzinnige podiumopstelling die voor deze tour bedacht is.

Waanzinnig

Op het podium staan namelijk drie pilaren met 360 graden aan visuals. Bellamy, bassist Chris Wolstenholme en drummer Dominic Howard bevinden zich ieder op hun eigen pilaar en torenen metershoog boven het publiek uit.

Een zee van mobiele telefoons schiet bij de onthulling hiervan de lucht in en de oh en ah’s rollen massaal door de zaal. Wordt het dit keer voor het publiek dan eens geen tenniswedstrijd om de uitermate beweeglijke Bellamy te kunnen volgen?

Trukendoos

Na twee nummers vanuit de hoogte gespeeld te hebben zinken de pilaren het podium weer in en haalt Muse het volgende rockshowelement uit de trukendoos: een dikke lasershow die tot in ieder hoekje van Ahoy lijkt te komen.

Bellamy lijkt een tussenoplossing gevonden te hebben voor zijn heen en weer gesprint: aan weerszijden van het podium zijn verhoogde mini-podia gemaakt van waar enkele nummers gespeeld worden. Chisholme en Bellamy staan afwisselend links en rechts, waardoor fans minimaal een nummer goed zicht hebben op elk van hun helden.

Hits

Met New Born en Supermassive Black Hole worden onder luid gejuich de eerste hits over het publiek uitgeschud. Feeling Good zorgt even later voor een piano-intermezzo waarbij de pilaren weer tijdelijk terug omhoog schieten.

Bij Plug In Baby verandert de zaal tot aan de zitplaatsen achterin in één grote springende massa. Dit wordt bij Time Is Running Out nog eens dunnetjes over gedaan.

Bombastisch

Veelgehoorde klacht bij Muse is dat de band op de laatste paar platen doorgeschoten is in het bombastische geluid en teveel een Queen-kloon wil zijn. Het is te groot, te over the top en het ligt er allemaal veel te dik bovenop.

Live valt echter alles op zijn plaats. De koortjes en bombastische riffs die op plaat bijna potsierlijk overkomen, werken op het podium bijzonder goed. Ahoy zit Muse vanavond als gegoten. Freddy Mercury moet goedkeurend knikkend vanuit de hemel neergekeken hebben.

Waar het wel nog enigszins aan schort is de hitpotentie van de nieuwere nummers. Veel composities zijn zo complex geworden dat inhaken en meedoen er niet meer bij is.

Toegift

De toegift begint met de ‘rocksymfonie’ Exogenesis: Symphony Part 1 (Overture), wat bij fans de hoop doet leven dat het hele 13 minuten lange stuk gespeeld zal gaan worden. Dat gaat de band toch net wat te ver, en in plaats daarvan wordt afgerond met het wat makkelijker verteerbare nummers als Stockholm Syndrome en Knights Of Cydonia.

Muse bewijst met The Resistance Tour een meer dan volwaardige stadionact te zijn, nu is het tijd om weer een paar echte hits te gaan schrijven.

Muse in Ahoy