TILBURG - Het in 2002 opgerichte Editors kwam vorige maand met een nieuwe cd. Reden om een intensieve clubtour aan te gaan om deze plaat te promoten. Drie shows in Nederland, waarvan de laatste in 013.

Uitverkocht ver voordat In This Light On The Evening uit kwam, gebaseerd op de twee voorgaande succesvolle voorgangers.

Tijdens de show blijkt dan ook al te duidelijk dat de meeste bezoekers zijn gekomen voor de hits van de eerdere platen.

Wintersleep

Maar alvorens het Engelse kwartet hun kunsten op het Tilburgse podium komt vertonen, wordt het publiek opgewarmd met maar liefst twee voorprogramma’s. Om half acht al mag Wintersleep de bühne op.

De op zich aardige band valt niet goed bij het alreeds ruim aanwezige publiek. Qua genre passen zij ook niet echt bij de hoofdact, iets waar de gescheurde-box-mix aan het begin van het optreden niet aan mee helpt. Het klinkt zo schel en scherp dat het lijkt alsof er wat kapot is aan de speakers. 

The Maccabees

Voor The Maccabees is dat een ander verhaal. Openend met No Kind Words, een van de beste nummers van hun laatste plaat, hebben zij de aandacht meteen te pakken. De inmiddels goed gevulde zaal gaat dan ook goed mee met deze band.

Het vijftal krijgt zelfs een aantal meeklappers mee met hun aanstekelijke indiepop. Luchtig en donker tegelijkertijd, maar vooral met erg veel enthousiasme. Voornamelijk nummers van de laatste plaat, Wall Of Arms, worden gespeeld en die vallen duidelijk bij een aantal in goede aarde.

Stadionuitstraling

En dan is het tijd voor Editors. Het achterdoek valt op de eerste toon en een groot LEDgordijn wordt geopenbaard. Editors gaat op deze tour voor de stadionuitstraling. Terwijl geopend wordt met de titeltrack van de laatste plaat, wordt achter de band uitgepakt met een grootste lichtshow.

De toon is gezet, de jongens uit Birmingham gaan uitpakken en inpakken. Het eerste gedeelte van het optreden is dit ook zeker het geval. Er wordt ruimte genomen voor afwijkende bewerkingen van de liedjes en een enkele fout wordt laconiek weggewuifd (‘I fucked that right up’).

Plumpudding

Maar na een spetterend begin zakt de show in als een plumpudding. Met name het nieuwste werk komt niet over. Het publiek slaat dood als een glas bier dat een uur heeft gestaan in een warme ruimte.

Een enkele bubbel van beweging in de zaal, maar er is geen klik. Dit ligt niet alleen aan de een paar maten te grote Depeche Mode-jas die Editors heeft aangetrokken op de laatste plaat, maar ook aan de houding van de band.

Alles wordt goed, vrijwel perfect gespeeld, foutjes vallen er niet. Maar zanger Smith heeft een intensere communicatie met zijn microfoonstandaard dan met de ruim 2000 man voor zijn neus. De communicatie beperkt zich tot het geven van informatie die we ook in het cd-boekje op kunnen zoeken (‘On drums Ed Lay!’).

Opleving

Naar het einde toe wordt de draad dan enigszins weer opgepakt, waarbij de zaal vol enthousiasme reageert op Smokers Outside The Hospital Doors. Als dan met een sterke toegift van drie nummers wordt afgesloten (waaronder Munich), waarmee precies twee derde van het oeuvre is gespeeld, blijft toch enigszins een onbevredigd gevoel.

Editors lijkt zich klaar te maken voor de grote stadions, maar lijkt daar nog niet klaar voor. Daarvoor zullen zij eerst de achterste rijen in 013 moeten kunnen bereiken. En dat lukte vanavond niet met alle twintig nummers.

Editors in 013