Arctic Monkeys op zoek naar zichzelf

AMSTERDAM – De Britse indierockband Arctic Monkeys speelt dinsdagavond in de Heineken Music Hall. Het is de eerste van twee dagen dat Alex Turner en de zijne in 's lands grootste bierhal staan.

De populaire rockers, die dit jaar ook op Lowlands hun acte de présence gaven, hebben echter geen van beide avonden volledig uit weten te verkopen.

Nadat the Eagles of Death Metal de zaal aardig hebben opgewarmd begint Arctic Monkeys zo rond kwart over negen in een toch behoorlijk gevulde zaal met het opvallende openingsnummer Dance Little Liar. Het nummer is afkomstig van hun laatste en wisselend ontvangen album Humbug en kan niet direct op een enthousiast ontvangst rekenen.

Dit geeft gelijk aan dat het publiek het nieuwste repertoire van de band nog niet volledig omarmd heeft. Als het openingsnummer echter overgaat in de pakkende gitaarriff van Brianstorm heeft de band de aandacht van de zaal even stevig te pakken.

Zwak

De band, die allerminst bekend staat om hun overtuigende podiumpresentatie, weet deze aandacht echter niet het gehele optreden te behouden. Een zwak opgebouwde setlist en het gebrek aan activiteit op het podium draagt daar sterk aan bij.

Zo wordt hun grootste hit I Bet You Look Good On The Dancefloor al als vierde nummer gebracht, als de menigte nog helemaal klaar voor deze kraker lijkt. Naarmate het nummer vordert wordt er aardig meegezongen en gesprongen maar er wordt hier duidelijk te vroeg gepiekt.

Zo rond de helft van het optreden zakt de aandacht helemaal een stuk weg. Er wordt veel materiaal van hun laatste album gespeeld en weer blijkt dat de nieuwe nummers nog niet dezelfde waardering hebben als het oudere succesvolle repertoire.

Waar My Propellor en single Crying Lightning nog aardig ontvangen worden door de massa, kan de rest van Humbug niet overtuigen.

Podiumpresentatie

Een ander voorbeeld van de matige podiumpresentatie, waar de bedrijvige drummer Matt Helders overigens van uitgesloten mag worden, is het nummer Pretty Visitors waar frontman Alex Turner zijn vertrouwde gitaar even afdoet. Als alleen zanger komt hij zichtbaar ongemakkelijk over en met alle vrijgekomen bewegingsvrijheid wordt vrijwel niets gedaan.

Wanneer de zanger na het nummer het publiek vraagt of ze het naar het zin hebben, krijgt hij een lauwe respons. Als hij vervolgens vraagt hoe zijn fans het optreden van The Eagles of Death Metal vonden, is de reactie ironisch genoeg zelfs een stuk groter.

Visueel

Het einde van de show komt in zicht door de publieksfavoriet When The Sun Goes Down, één van de liedjes waar het allemaal mee begon voor de band uit Sheffield. Het nummer wordt bijzonder goed ontvangen en luidkeels meegezongen door de menigte.

Het sfeervolle Secret Door is de afsluiter van de avond en wordt bijpassend opgeleukt door confettikanonnen die een regen van glittertjes laten vallen. Visueel een prachtig einde van een vrij matige show. Ook de toegift kan dit niet meer redden met nummers als Fluorescent Adolescent en 505.

Verandering

Het lijkt alsof Arctic Monkeys een band is die momenteel op zoek is naar zichzelf. De overgang naar het zwaardere, grootste geluid van hun laatste album lijkt zelfs bij oude nummers voor een verandering in de sound te zorgen.

De transformatie die zij doorgaan lijkt nog niet helemaal af te zijn en dat stralen ze ook zeker niet uit op de bühne. Voor de echte fans is er waarschijnlijk geen vuiltje aan de lucht, want de Britten spelen hun songmateriaal technisch prima. Maar overtuigen doet het nergens, en daar kom je toch voor naar een live show.

Tip de redactie