Terug naar de jaren ’80 met Spandau Ballet

AMSTERDAM – Spandau Ballet gold ruim twintig jaar geleden als ware hitmachine. De band verkocht in bijna tien jaar tijd wereldwijd meer dan 25 miljoen platen en trok, vooral in Europa, volle zalen.

Eens kijken of daar anno nu nog steeds geld mee te verdienen valt, moet iemand bij een platenmaatschappij gedacht hebben, en deed de mannen een reünieaanbod.

En zo kan het dat de Amsterdamse Heineken Music Hall maandagavond voor dik twee uur gehuld is in ouderwetse sferen. Welkom in de jaren ’80. Alleen zijn de fans van toen nu wat ouder en dus grijzer en dikker en tellen ze wat meer rimpels.

‘The Reunion Tour’ klinkt natuurlijk wel erg goedkoop, en dus maakt een marketingbewuste medewerker er ‘The Reformation Tour’ van. Komt op hetzelfde neer, maar klinkt veel beter.

Reformatie

Ter introductie van de avond krijgt het publiek een knipselclipje voorgeschoteld met een foute technobeat eronder, waarin het werkwoord ‘reformatie’ gedefinieerd wordt, en in vogelvlucht de geschiedenis van de band voorbij komt. Bij de eerste aanblik van hun vroegere idolen op het scherm in huidige staat, stijgt uit de zaal reeds een luid gejuich op.

De mannen van Spandau Ballet waren voorlopers van de New Romantic-stroming, die zich vooral richtte op kleding. Het vijftal ziet er dan ook nog steeds pico bello uit. Zanger Tony Hadley staat strak in het pak, de rest in keurig geperste broek met overhemd of gilet. De achtergrondzangeres is de enige die er in haar zwarte glimmende legging en bodystocking met glitterstrik op de buik specifiek jaren ’80 uit ziet.

Gedateerd

Aan de muziek is in al die jaren niks veranderd, al klinken die synthesizerpartijen en dat karakteristieke gitaargeluid toch wel erg gedateerd. De stembanden van Hadley zijn in die twintig jaar nog geen halve millimeter afgesleten en klinken nog steeds uitstekend. Het is alsof de hele zaal gezamelijk in een tijdmachine naar 1987 gestapt is.

Het reünieaanbod was inclusief platendeal en dus trok de band de studio in, om daar zes weken later weer uit te komen met Once More, waarop nieuwe bewerkingen van de hits staan (waaronder uiteraard True, Gold en Through the Barricades) en enkele nieuwe nummers.

Zodra er een nieuw liedje gespeeld wordt is de aandacht van het publiek weg, dus dat trucje gebruikt de band gedurende de hele avond maar twee keer. Ook hebben de fans wat moeite met de licht gewijzigde zanglijn in de nieuwe versie van Through The Barricades, waardoor de pogingen tot massaal meezingen af en toe verzanden in verdwaasd gemompel.

Hysterisch

‘Willen jullie ons een plezier doen?’, vraagt Hadley tegen het einde van show. ‘Scream like you did twenty years ago’, waarop de zaal onmiddellijk veranderd in een massa van hysterisch krijsende dertigers en veertigers. Eerder klonk het al: 'Ik hoop dat dit bij jullie net zoveel goede herinneringen oproept als bij ons'.

Hadley blijft ook maar herhalen hoe fantastisch het is om weer als band bij elkaar te zijn. Over reünie-tours wordt vaak nogal laatdunkend gedaan. ' De band zal wel geld nodig hebben' of ' heimwee naar het oude succes', klinkt het dan. Maar wat is er mis met een reünie als zowel onderwerp als lijdend voorwerp zich er uitstekend mee lijken te vermaken?

Gitarist Gary Kemp sluit af met een ‘see you next year’. Een tweede kans voor wie deze prachtige collectieve flashback naar de jaren ’80 dit keer gemist heeft.

De cd Once More van Spandau Ballet is nu verkrijgbaar. De band doet ons land volgend jaar opnieuw aan voor een optreden, op dinsdag 9 maart 2010.

Spandau Ballet

Tip de redactie