ROTTERDAM – De jongsten zijn ze niet meer, maar vrijdagavond liet Green Day in Ahoy horen dat zij nog altijd met de besten mee kunnen.

Daarbij had de band verrassend genoeg hulp nodig van hun oudere repertoire, met name nummers van het al uit 1994 stammende album Dookie.

Onder luid ritmisch geklap begint de Amerikaanse punkpopgroep het optreden in de Rotterdamse evenementenhal met de intro van hun jongste vrucht 21st Century Breakdown.

Al snel wordt duidelijk dat Green Day naast een groots muzikaal spektakel het luidruchtige publiek ook middels een vuurwerkshow in vervoering wil brengen.

De band slaagt daar in het begin met de nummers Are We the Waiting en Know Your Enemy wonderwel mee. Bij het laatst genoemde nummer blijkt dat de liefde tussen het aanwezige publiek in de uitverkochte Ahoy en frontman Billie Joe Armstrong wederzijds is.

Bier

Terwijl een uitzinnige fan het podium betreedt vliegen als eerbetoon de eerste glazen bier door de zaal heen. Nadat de liefhebber uitgebreid omhelsd is door de zanger en al crowdsurfend is teruggekeerd naar zijn plek, gaat het optreden naar een nog hogere versnelling.

Bij de eerste tonen van East Jesus Nowhere, dat op de achtergrond passend genoeg wordt vergezeld met een grote afbeelding van Jezus met een bloedrood kruis over zijn gezicht, wordt de zanger begroet met een hels lawaai vanuit de zaal. Armstrong kan tijdens het refrein zijn stem dan ook met gemak sparen.

Taboes

De Amerikaanse band staat er om bekend maatschappelijke en religieuze taboes niet te ontlopen. Tijdens één van de karakteristieke nummers van het hitalbum American Idiot toont Green Day aan dat ook in Rotterdam ruimte moet zijn voor controversie. Op het grote videoscherm zijn tijdens Holiday duidelijk bommenwerpers en jachtvliegtuigen te zien die over het decor, dat de contouren van een stad weergeeft, vliegen.

Armstrong en de rest van zijn band moeten vervolgens even uit de schijnwerpers stappen terwijl een veertienjarig jongetje na een kortstondig gastoptreden de zaal ‘Yeah, rock and roll’ toeschreeuwt. De ervaren zanger kan er hard om lachen en vraagt aan de beveiliging of zij de spruit van het podium kunnen verwijderen. “Hij probeert mijn baan te stelen.”

American Idiot

Via het bekende Boulevard of Broken Dreams van het uit 2004 stammende album American Idiot, dat door de aanwezige massa dermate hard wordt meegezongen dat zowel Armstrong als drummer Tré Cool besluit het publiek met een diepe buiging te bedanken, werkt Green Day naar zijn oudere repertoire toe.

Voor de fans maakt het niet uit. Nummers als Hitchin’ a Ride, When I Come Around en natuurlijk Basket Case uit mid jaren negentig worden zonder probleem luidkeels meegezongen.

Een gastoptreden van een vrouwelijke fan tijdens het nummer Longview pakt echter minder geslaagd uit. Het enthousiaste optreden van de tijdelijke leadzangeres wordt ontsierd door een schokkend gebrek aan talent.

De band besluit vervolgens een kleine omweg te nemen naar een vreemde ode aan Britney Spears en covers van Shout! en (I Can’t Get No) Satisfaction. Op het moment dat het optreden helemaal dreigt te ontsporen in een muzikaal circus weet Green Day de show weer op het spoor te trekken met het karakteristieke Minority.

Boodschap

Voordat Armstrong en zijn collega’s aan hun toegift beginnen met de hitnummers American Idiot en Jesus of Surbubia, gevolgd door een akoestisch solo-optreden van de frontman met de nummers Wake Me Up When September Ends en Good Riddance (Time Of Your Life), heeft de zanger nog één laatste boodschap voor het aanwezig publiek dat hem praktisch meer dan twee uur luidruchtig heeft toegejuicht. “Dit is waarom jullie beter zijn dan Amerika!”