BIDDINGHUIZEN - Op de eerste dag van Lowlands zijn de hoos- en onweersbuien vergeten. Het belooft de rest van het festival prachtig weer te worden. De eerste verbrandde ruggen en hoofden zijn vroeg in de middag al te zien.

De muzikale opening van de zeventiende editie van het Lowlands-festival wordt gedaan door de Nederlandse cross-over tussen kleinkunst en pop: Roosbeef.

In het begin wordt haar set helaas geplaagd door geluidsproblemen, maar Roos Rebergen laat zich daar gelukkig niet door van de wijs brengen. 

Rebergen maakt uitgesproken muziek met eerlijke teksten, waar je of van houdt, of je kunt er helemaal niks mee. Onder het Lowlandspubliek heeft ze in ieder geval veel liefhebbers, want de India-tent staat bijna vol.

Stijn

Stijn is de perfecte kick-off voor de veel kleinere Lima-tent. Zijn ietwat gladde, aanstekelijke electro-disco doet het heel goed bij het publiek dat in het gebied bij waterplas Lake Lowlands heerlijk relaxed bij het water kan hangen.

De laatste plaat van de funky Belg, The World  Is Happy Now stamt alweer uit 2006, en Stijn speelt vanmiddag dan ook flink wat materiaal wat op zijn langverwachte nieuwe plaat terecht moet komen. "Maar alleen als jullie het écht leuk vinden hoor", zo laat hij het publiek weten.

Ook de nieuwe nummers van Stijn klinken weer als vanouds funky en soulvol, met een heerlijk swingende beat. De titel Prince der Lage Landen blijft hij dus met recht behouden.

White Lies

Vorig jaar waren de jonge Britten van White Lies ook present, en wel in de Charlie. Sinds die tijd is er veel veranderd. Hier staat een volwassen band die tegenwoordig vooral voor uitverkochte zalen speelt en dat is terecht.

De nummers staan als een huis en een volle Alpha tent wordt op zijn wenken bediend want de liedjes en de karakteristieke stem van zanger Harry waaraan de band onder meer de associaties met het legendarische Joy Division te danken heeft- komen live nog beter tot hun recht dan op plaat.

Paolo Nutini

Even waren we bang dat Paolo Nutini zou verzuipen in die grote Alpha tent, maar niets bleek minder waar, de Schotse zanger bracht samen met The Vipers een vol bandgeluid.

Nutini heeft zijn 'new shoes' weggegooid en heeft letterlijk oude schoenen aangetrokken. Zijn nieuwe sound klinkt fijn sixties en het - voornamelijk vrouwelijke - heeft vanaf het begin de handjes op elkaar.

Het mooie aan Lowlands is dat er in de kleinere tenten volop plaats is voor het programmeren van wat onbekendere, nog niet zo gevestigde namen. Dit maakt het festival een uitstekende plek voor het ontdekken van nieuwe bands.

In de Charlie vinden we Micachu and The Shapes, een drietal gevormd rond de Engelse singer-songwriter Micachu. Het klinkt nog een beetje rommelig, maar wel op een charmante manier. De band is nog jong, dus ze hebben nog tijd zat om naar de Grolsch of Alpha toe te groeien.

Passion Pit

Uit een goed gevulde en blije India schalt vrolijke electro indiepop en de stem van een lief meisje. Of toch niet? Passion Pit heeft een zanger, en geen zangeres, al doet de hoge zangstem dus anders vermoeden.

Het contrast is haast komisch te noemen wanneer de goed-, dat dan weer wel- gemutste zanger het dansende en zwetende publiek terloops mededeelt dat de gitarist vandaag jarig is. Waar komt die zware stem ineens vandaan?

Dit doet overigens niets af aan de dansbaarheid van de liedjes van Passion Pit. Feest is feest denkt het publiek en dus gaan de meeste voetjes volop van de vloer.

Bon Iver

De Amerikaanse singer-songwriter Bon Iver, geboren als Justin Vernon, speelt mooie ingetogen luisterliedjes. Het is daarom een beetje vreemde ervaring hem in de grote Grolsch-tent te zien staan. Vernon lijkt zich ook een beetje verdwaald te voelen en weet zichzelf niet echt een houding te geven.

Zijn liedjes zijn sterk genoeg om het in ieder geval voor de voorste rijen vermakelijk te houden en, toegegeven, Vernon doet zijn erg zijn best om zijn toeschouwers er bij te houden.

Het publiek krijgt van Bon Iver bij zijn laatste liedje een moeilijke meezing-opdracht: een hele zin, die ook nog eens in langzaam oplopend tempo uitgevoerd moet worden. Het gaat wonderwel goed, maar toch was dit optreden beter tot zijn recht gekomen in een kleinere, intiemere tent.

Amanda Blank

"Who likes reggae?", vraagt Amanda Blank aan het publiek in de X Ray. Amanda Blank, die na samengewerkt te hebben met alles wat los en vast zit nu eindelijk een eigen album op zak heeft, brouwt samen met haar twee dj's een fijne mix van r&b, pop en electro.

In haar stoeipoespakje - helaas is het podium net te laag - zet ze om twee uur de tent al op zijn kop.

Bekijk al onze verslaggeving over Lowlands 2009 op onze bijlage.

Verslaggeving: Ester Meerman, Lenny Boschman, Renée Hartog