Wat een koude drukte om een beetje jagen van Willem in Spanje. Ik kom een kwartier geleden met zes herten over mijn rug de kamer binnenlopen, heb net het bloed van me afgeslagen met een dode eend, ik kom de bijkeuken in waar ik na het jagen altijd even met mijn vrouw spreek en zij zegt: 'Willem ligt onder vuur want hij heeft in Spanje op patrijzen geschoten.' 'Ja?', zeg ik. 'Wat moet je anders doen met patrijzen?' Door Nico Dijkshoorn

'Als een dier er om vraagt om helemaal naar god te worden geschoten dan is het de patrijs wel. Zijn hele houding ademt provocerende nutteloosheid uit. Nergens goed voor, de patrijs, dat heeft Willem goed gezien.' Vond mijn vrouw ook. Ik zeg tegen haar, ik sluit je weer op in de bijkeuken, dan schrijf ik er een stukje over voor die lui van www.nu.nl want dat zijn diep van binnen ook echte jagers. Dat voel je gewoon.

Loservogeltje

Gaan we. De patrijs, wat een ontzettend loservogeltje is dat. Beetje fazantachtig eigenlijk. Te dom om te vliegen. Ja, ze kunnen het wel, maar met een aanloop van zes waddeneilanden of zo en dan komen ze met hun dikke patrijzenreet nog maar vier meter van de grond dus dan vraag je er wat mij betreft gewoon om, om kapot te worden geschoten. Nutteloos zijn ze.

Ooit een patrijs de ramen zien lappen, of een medicijn tegen lepra uit zien vinden? Ik dacht het niet. Nee dat zit maar de hele dag een beetje op hun patrijzenass te vertellen over vroeger toen je als vogel nog kon lachen. Ik zeg dan, als patrijzen op deze manier de vooruitgang tegenhouden, geef ze humaan de jagerskogel.

Partij voor de Dieren

Ja, je kunt ze ook ophangen, maar we hebben gezien waar dat toe leidt. Het mag ook niet meer van de Partij voor de Dieren. Dat is nog een enorme rel geweest in Goirle, waar ze het als een prettig tijdverdrijf zien, patrijzen ophangen. Lekker wat drinken met je kinderen, sterke verhalen vertellen over de Eerste Wereldoorlog of de Tweede, daar wil ik van af zijn, in ieder geval een tegen de Moffen, en dan in een sfeer van gemoedelijkheid, van wederzijds vertrouwen en respect een patrijs fusilleren of ophangen, net hoe je kop staat.

Ja, dat waren prachtige familiemiddagen, maar dat mag nu dus niet meer. Een hele procedure ligt er. Je moet de patrijs eerst zes weken bij je in huis nemen, een band opbouwen en als het initiatief van de patrijs uitgaat dan mag je pas aan hulp bij zelfdoding gaan denken. Wat juist tot misverstanden leidt want laatst hoorde ik van een bevriende patrijzenhater Antoine de Boer dat hij de zo karakteristieke, vanuit de patrijzenkeel gestoten korte Ka-au Ka-au Iekie Iekie Iekie Kau klank had begrepen als een stervenswens en dan zeg ik, dan ben je nog verder van huis.

Willem

Maar ik vind het daarom dus helemaal niet gek dat Willem in Spanje wat van die kolerebeesten vol hagel is gaan pompen, want je kunt dat aan andere mensen niet uitleggen, jagersbloed. Dat moet je gewoon voelen, wat er aan sensatie door je lichaam golft als je een patrijs op volle snelheid precies door zijn snaveltje schiet. Eerst snappen ze het niet. Net als in tekenfilms van Tom en Jerry vliegen ze nog even door, dan begrijpen ze opeens dat ze eigenlijk dood zijn en donderen bijna verticaal naar beneden. Schitterend! En nee, dat is niet zielig.

Traditie

Willem jaagt vanuit een enorme traditie. Zijn opa was ook een liefhebber. Die heeft de laatste witte gazelle nog vanuit een helikopter tussen zijn ogen geschoten, dus ik begrijp best dat je dat dan ook wilt. En waar anders dan in Spanje! Waar honden hun plaats nog kennen en aan een roestige ketting van een halve meter een leven lang rondjes om een ijzeren paal lopen te blaffen.

Geen volk wreder dan de Spanjaarden als het om dieren gaat. Dat is het mooie. Ze kunnen janken om een dood stukje kaas op stokbrood, maar dieren zien ze eigenlijk meer als bewegend ongekookt vlees. Dat snapt u niet, maar dat is een omgeving waarin onze Willem zich terecht op zijn gemak voelt.

Ellende

In Nederland, en dat merk je nu alweer aan de eenzijdige berichtgeving, is dat meteen weer ellende als je ergens in het Amsterdamse bos een reiger of een uil een boom schiet, maar in Spanje herkent men de liefhebber.

Met open armen word je daar ontvangen. Daar waar in Nederland door jagers nog in het geheim op de waterbuffels in Artis wordt geschoten, daar geven de Spanjaarden je juist alle ruimte. Spanje is van de mensen en niet van de patrijzen, dat wordt nog wel eens vergeten.

Nu ga ik mijn vrouw in elkaar rossen op een goed stukje dixieland. Tot een volgende keer, jagersvrienden!!